Postanowienie II AKzw 520/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 520/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Tadeusz Tokarski Protokolant: st.sekr.sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Knapika po rozpoznaniu w sprawie J G skazanego z art. 207§1 kk i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 15 kwietnia 2014 roku, sygn. akt III Kow 328/14 w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art.437§ 1 kpk i art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1§ 2 kkw postanawia 1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; 2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Tarnowie odmówił skazanemu udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia. W uzasadnieniu braku podstaw do ustalenia pozytywnej prognozy kryminologiczno − społecznej względem skazanego Sąd Okręgowy podkreślił, że u skazanego zdiagnozowano uzależnienie od alkoholu, a pomimo to odmówił on udziału w leczeniu odwykowym, nadto dwukrotnie korzystał z warunkowego --- STRONA 2 --- 2 przedterminowego zwolnienia oraz doprowadził do zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności, która obecnie odbywa. Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem skazany i wniósł o udzielenie warunkowego zwolnienia. W uzasadnieniu wywodził, że jego zachowanie w zakładzie karnym jest wzorowe, nie był karany dyscyplinarnie, a nagradzano go, pracuje w systemie bez konwojenta, czym okazał, że alkohol nie jest jego problemem. Wskazał nadto, że kontynuowałby terapię przeciwalkoholową na wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd Okręgowy trafnie jako przeszkodę dla warunkowego zwolnienia skazanego upatrywał w jego skłonnościach do nadużywania alkoholu oraz nie-rozwiązaniu tego problemu. Te okoliczności istotnie uniemożliwiają postawienie obecnie rozsądnej prognozy, co do tego, że skazany nie popełni przestępstwa, gdyby go wcześniej zwolnić. Przede wszystkim nie można było zgodzić się z argumentem skazanego, że alkohol nie jest jego problemem, o czym miałoby świadczyć zatrudnienie w systemie bez konwojenta przez okres roku. Skazany pominął, że w sporządzonej opinii sądowo − psychiatrycznej zdiagnozowano u niego zespół zależności alkoholowej, w związku z czym skierowano go do odbywania kary w oddziale terapeutycznym dla skazanych uzależnionych od alkoholu, na co pierwotnie skazany wyrażał zgodę, którą następnie wycofał. Powyższa diagnoza jasno wskazuje na potrzebę odbycia specjalistycznych oddziaływań przeciwalkoholowych, zwłaszcza gdy się uwzględni, że skazany od lat zmagał się z problemem nadużywania alkoholu, którego nie rozwiązał mimo podejmowanego leczenia odwykowego, w tym implementacji disulifiramu. Co więcej, nadużywanie alkoholu było w przypadku skazanego głównym czynnikiem kryminogennym. Udział w zakładzie karnym w programie --- STRONA 3 --- 3 „Uzależnienie i moje życie”, do czego odwołał się skazany nie mógł być uznany za wystarczający w omawianym zakresie. Szczególna ostrożność Sądu Okręgowego w ustaleniu pozytywnej prognozy kryminologiczno − społecznej wynikała zatem z poprzedniego trybu życia skazanego (przed przestępstwem), w którym skazany nadużywał alkoholu, z treści wywiadu środowiskowego wynika, że jedynie w 2 miesiące przed zatrzymaniem ograniczył picie. Abstynencja wymuszona obecną izolacją nie stanowi dostatecznej podstawy do wyciągnięcia wniosku, iż skazany nie będzie nadużywał alkoholu, jeżeli skazany nie przejdzie stosownej terapię, którą uznano w jego wypadku za niezbędną. Ponadto skazany nie korzystał dotychczas z przepustek i jego deklaracje o braku problemu z alkoholem pozostają tylko deklaracjami i nie mogą być zweryfikowane w innych warunkach niż wolnościowe. Właściwa postawa podczas odbywania kary w świetle powyższych okoliczności nie przemawiała jak słusznie przyjął Sąd I instancji za warunkowym zwolnieniem skazanego. W konsekwencji, trafnie stwierdził Sąd I instancji, że obecnie nie było podstaw do uwzględnienia starań skazanego o wcześniejsze zwolnienie z zakładu karnegio. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie zwalniając skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze przy uznaniu, że byłoby to dla skazanego zbyt uciążliwe.