Postanowienie II AKzw 518/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 518/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego T. R. s. J. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt: V 2 Kow 4034/13/wz w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 §2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e W zażaleniu skazanego sporządzonego przez jego obrońcę, zarzucono: 1) obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 77 k.k. poprzez nieuwzględnienie wszystkich zasad i dyrektyw przy orzekaniu w zakresie uzasadnionego wniosku skazanego w przedmiocie udzielenia warunkowego zwolnienia. 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż w chwili orzekania wobec T. R. zachodzi negatywna prognoza społeczno-kryminologiczna i cele kary nie zostały osiągnięte, gdy tymczasem zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie dawał podstaw do poczynienia takich ustaleń, a postawa skazanego i jego dane osobopoznawcze prowadzą do jednoznacznego wniosku, że w tym przypadku zachodzi pozytywna prognoza i dalsza --- STRONA 2 --- izolacja skazanego od społeczeństwa oraz rodziny nie jest już konieczna. Ponadto, o ile Sąd Okręgowy miał wątpliwości co do oceny prognozy społeczno-kryminologicznej T. R., to powinien powołać w tej sprawie biegłego psychologa, aby uzyskać niezależną opinię, o co skazany wnioskował już w samym wniosku o warunkowe zwolnienie z dnia 3 października 2013 r., a także w następnych pismach złożonych do akt sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie T. R. warunkowego zwolnienia; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I-szej instancji do ponownego rozpoznania. Rozpoznając zażalenie skazanego, Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Sformułowane w zażaleniu zarzuty nie są uzasadnione. Zarzucając postanowieniu Sądu Okręgowego obrazę prawa materialnego, to jest art. 77 k.k., autor w żaden sposób nie uzasadnił tego zarzutu. Z pisemnych motywów Sądu Okręgowego można byłoby mieć zastrzeżenia do sformułowania „wielości czynów”, albowiem ta przesłanka nie może mieć znaczenia na etapie oceny prognozy kryminologicznej i nie należy do przesłanek wynikających z treści art. 77 k.k. Poza tym nie można zarzucić Sądowi Okręgowemu obrazy prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, to należy zaakcentować, że potrzeba powołania opinii psychologicznej, a więc dodatkowej do opinii Zakładu Karnego, nie jest w niniejszej sprawie przekonywująca. Opinia psychologiczna jest natomiast potrzebna, a czasem niezbędna, w przypadku skazanego odbywającego wieloletnią karę pozbawienia wolności i co do takich skazanych, którzy swoim zachowaniem wskazują na potrzebę przeprowadzenia takiego dowodu. Wobec skazanego takiej potrzeby Sąd Apelacyjny nie zauważa. Natomiast, co należy podkreślić, prowadzenie postępowania w innej sprawie na etapie sądowym, jest istotną okolicznością, która utrudnia obecnie dokonanie ustalenia tej prognozy. Gdyby istotnie doszło do merytorycznego rozstrzygnięcia w tej sprawie przez wyłączenie jej wobec T. R. i dobrowolnego poddania się karze, to niewątpliwie zmieniłaby się sytuacja skazanego. Na obecną chwilę tak nie jest i w konsekwencji należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie. 2