Postanowienie II AKzw 503/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 503/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Lucyna Juszczyk Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Woźniaka po rozpoznaniu w sprawie K S s. E skazanego z art. 280 § 1 kk i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 2 kwietnia 2014 roku, sygn. akt III Kow 286/14 w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Wskazanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Tarnowie odmówił udzielenia skazanemu K S warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Na postanowienie to zażalił się skazany, zarzucając, że Sąd, biorąc pod uwagę jego uprzednią karalność oraz korzystanie z warunkowego --- STRONA 2 --- 2 zwolnienia, po raz drugi ukarał go za „błędy przeszłości” nic niemające wspólnego z obecną sytuacją. „Warunkowe zawieszenie”, które miał dawno, wykorzystał bez żadnych zastrzeżeń. Karę odbywa w systemie zwykłym, gdyż Areszt Śledczy w K, do którego trafił, nic nie wspomniał na temat systemu programowanego oddziaływania. Natomiast w N skazany czynił starania o podjęcie pracy i „udzielał się społecznie”. Wywiad kuratora jest jego zdaniem nieaktualny, gdyż kurator po raz ostatni był w jego miejscu zamieszkania w styczniu 2013 r. W konkluzji skarżący wniósł o przychylne rozpatrzenie jego zażalenia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie jest słuszne i należy się z nim zgodzić w całej rozciągłości. Skazany niezasadnie zarzuca, że odwołując się do jego wielokrotnej karalności oraz faktu wcześniejszego korzystania z warunkowych zwolnień, Sąd Okręgowy po raz drugi ukarał go za „błędy przeszłości”. Art. 77 kk przy decydowaniu o warunkowym przedterminowym zwolnieniu każe bowiem brać pod uwagę m.in. „postawę, właściwości i warunki osobiste skazanego”, a w tym kontekście jego przeszłość ma znaczenie, gdyż wielokrotne powracanie na drogę przestępstwa wskazuje, iż skazany jest osobą niepoprawną i zdemoralizowaną. Gdy zaś chodzi o argument, że uprzednie warunkowe przedterminowe zwolnienia skazany wykorzystał „bez zastrzeżeń”, to podkreślić należy, iż przy udzieleniu dobrodziejstwa tegoż środka probacyjnego nie chodzi jedynie o to, aby skazany nie popełnił przestępstwa w okresie próby, ale o to, by w ogóle nie powracał już na drogę konfliktu z prawem. Na tym polega pozytywna prognoza kryminologiczno-społeczna. Tymczasem skazany K S, mimo dwukrotnego korzystania w przeszłości z warunkowych zwolnień, na --- STRONA 3 --- 3 drogę przestępstwa wciąż powracał, choć po zakończeniu okresów próby. W chwili obecnej trzeba więc być bardzo ostrożnym przy rokowaniach, czy zasadne jest udzielenie mu po raz trzeci warunkowego przedterminowego zwolnienia. Tym bardziej, że skazany odbywa karę w systemie zwykłym, więc nie uczestniczy aktywnie w procesie resocjalizacji. (Przy tym, jak wynika z akt osobowych „B”, po osadzeniu w Areszcie Śledczym w K skazany świadomie nie wyraził zgody na współudział w opracowaniu indywidualnego programu oddziaływania, więc przedstawiony w zażaleniu zarzut, iż nikt mu o takim systemie nie wspomniał, nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji.) Nadto, skazany nie angażował się w sposób właściwy w oddziaływania z zakresu profilaktyki przeciwalkoholowej. W tej sytuacji nie można zasadnie rokować, że w razie wcześniejszego opuszczenia zakładu karnego, skazany nie powróciłby już na drogę przestępstwa. Podejmowane przezeń w czasie osadzenia starania o pracę, jak również udział w „sprzątaniu świata” oraz porządkowaniu grobów na cmentarzu żydowskim, choć niewątpliwie zasługują na aprobatę, to jednak nie są wystarczającą gwarancją, że skazany się poprawił i zerwał z przestępstwem. Odnośnie zarzutu skazanego co do nieaktualności wywiadu kuratora zauważyć natomiast należy, że skazany od dnia 24 stycznia 2013 r. przebywa w zakładzie karnym, więc wysyłanie kuratora po tym czasie do miejsca zamieszkania skazanego celem ustalenia, jak on obecnie się zachowuje, jest całkowicie bezcelowe. Z uwagi na całość powyższych rozważań, uznając zażalenie za nieuzasadnione, zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Skazanego zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze, uznając, że ze względu na jego sytuację finansową ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.