Postanowienie II AKzw 502/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 1 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 502/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 1 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski po rozpoznaniu w sprawie skazanego K. D. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt: III Ko29/14 w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 §2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e W zażaleniu na umorzenie postępowania w przedmiocie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, obrońca skazanego zarzucił: 1.obrazę przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: - art. 151 § 1 k.k.w. poprzez jego błędne zastosowanie, pomimo iż skazany wnioskował o odroczenie wykonania kary na podstawie art. 151 § 2 k.k.w.; - art. 151 § 2 k.k.w. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy skazany K. D. na podstawie w/w przepisu wnosił o odroczenie wykonania kary. 2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie ustalenie, że wykonanie kary pozbawienia wolności nie pociągnie dla skazanego zbyt ciężkich skutków, podczas gdy powyższe ustalenia --- STRONA 2 --- nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, a jednocześnie nieustalenie czy zachodzą przesłanki do odroczenia wykonania kary na podstawie art. 151 § 2 k.k.w. W oparciu o powyższe zarzuty autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i odroczenie wobec skazanego wykonania kary pozbawienia wolności zgodnie z wnioskiem skazanego; ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny rozpoznając zażalenie, uznał że jest ono oczywiście bezzasadne. Podstawą umorzenia postępowania przez Sąd Okręgowy było to, że w chwili, to jest 24 stycznia 2014 r., złożenie przez skazanego wniosku o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności z wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 27 grudnia 2008 r., sygn. akt: III K 119/08 wykazywana była suma dwóch kar pozbawienia wolności z wyroku tego sądu, oraz wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 15 stycznia 2009 r. w sprawie II K 562/08. Jako początek wykonywania sumy kary pozbawienia wolności określony został dzień 19 marca 2013 r. We wniosku skazany nie wskazał jakichkolwiek przesłanek pozwalających uznać pismo powyższe za wniosek o odroczenie, natomiast we wniosku domaga się zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności z wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy. Na posiedzeniu obrońca skazanego popierając wniosek skazanego, wniósł o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności. W tych warunkach zarzut sformułowany w zażaleniu obu przepisów art. 151§ 2 k.k.w. jest zupełnie nietrafiony, albowiem nie wynika z wniosku skazanego, ale co wyraźne w chwili złożenia wniosku o odroczenie kary pozbawienia wolności był już wykazywany. Powoływanie się autora zażalenia na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowiek dotyczy przeludnienia w zakładach karnych, nie ma logicznego związku z postanowieniem Sądu Okręgowego, które jest oczywiście trafne. W sytuacji gdy kara pozbawienia wolności jest wykonywana, to jest oczywiste, że nie można odroczyć jej wykonania, a co najwyżej można rozważyć udzielenie przerwy. Ponieważ autor zażalenia nie wskazał na taką przesłankę, należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie. 2 --- STRONA 3 --- 3