Postanowienie II AKzw 501/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 501/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. K. s. J. na zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt IV Kow 477/14/wz w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 § 2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE W zażaleniu na odmowę udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia skazany zrzucił obrazę przepisów prawa procesowego a to art. 92 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw poprzez zaniedbanie w postaci zbyt dużej wybiórczości w ocenie wszystkich okoliczności ujawnionych w postępowaniu mających znaczenie dla prawidłowości rozstrzygnięć - podanie za powody odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia, zbyt odległy koniec kary, proces resocjalizacji nie został zakończony. W oparciu o tak sformułowane zarzuty autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Rozpoznając zażalenie skazanego Sąd Apelacyjny nie podzielił sformułowanych w nim zarzutów oraz wniosek. Nie jest trafny zarzut obrazy przepisów art. 92 kpk. Przepis art. 92 kpk określa w istocie dwie zasady; pierwsza to, że podstawą rozstrzygnięcia nie może być okoliczność nieujawniona w postępowaniu z wyjątkiem np. faktów notorycznych znanych sądowi z urzędu (art. 168 kpk.). Natomiast druga zasada to, że podstawą rozstrzygnięcia ma być całokształt okoliczności ujawnionych w czasie postępowania i że żadnej istotnej okoliczności nie można pominąć. W ocenie Sądu Apelacyjnego rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego spełniło wymagania określone w przepisie art. 92 kpk. Wbrew twierdzeniom autora zażalenia Sąd Okręgowy nie powołał się na odległy koniec kary a stwierdzenie o nie zakończonym procesie resocjalizacji jest trafne. Opinia psychologa, z którą nie zgodził się skazany jest istotnym dowodem wskazującym właśnie na nie zakończenie procesu resocjalizacji. Z tych też powodów akceptując rozstrzygnięcie i motywy, jakimi kierował się Sąd Okręgowy należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Na powyższe postanowienie --- STRONA 2 --- Nie przysługuje zażalenie.