Postanowienie II AKzw 498/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi-II Wydział Karny w skła

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 498/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : Sędzia SA Zdzisław Klasztorny Protokolant: st. sek. sąd. Magdalena Sierakowska – Wasińska przy udziale J. S. - Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi po rozpoznaniu w sprawie M. L. skazanego za przestępstwo z art. 278 § 1 k. k. in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 18 marca 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 k. p. k. p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zażalenie nie jest zasadne. Skarżący ogranicza się jedynie do polemiki ze stanowiskiem przyjętym w zaskarżonym orzeczeniu i nie dostarcza żadnych nowych argumentów ponad te, które znane były Sądowi I instancji zostały już uwzględnione. Jak słusznie zauważa Sąd I instancji, żona skazanego nie pracuje zarobkowo i jedyne źródło jej dochodów stanowią alimenty na 8 – letniego syna z poprzedniego związku w wysokości 500 złotych miesięcznie, jak również z uwagi na trudną sytuację finansową od dnia osadzenia M. L. w zakładzie karnym zamieszkuje u rodziców skazanego z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, to jednocześnie do tej pory, przez ponad pół roku od osadzenia M. L. w zakładzie karnym, mimo utrudnień w sytuacji materialnej, żona jak i rodzina skazanego nie dostrzegała potrzeby zwrócenia się o pomoc do MOPS bądź innych instytucji świadczących pomoc społeczną. Tym samym rację ma Sąd I instancji wskazując, że sytuacja skazanego nie odbiega od sytuacji finansowej innych rodzin, których zarobkujący członkowie znaleźli się w izolacji więziennej. Zgodnie z poglądem prezentowanym w doktrynie i orzecznictwie fakt orzeczenia kary pozbawienia wolności i wprowadzenia jej do wykonania jest zwyczajną konsekwencją popełnienia przestępstwa zagrożonego tą karą. Natomiast pozbawienie wolności członka rodziny zazwyczaj prowadzi do pogorszenia sytuacji jego najbliższych. Okoliczność, że skazany ma ograniczoną możliwość udzielenia pomocy najbliższym w ich sprawach życiowych z uwagi na pozbawienie go wolności, jako stanowiąca normalną konsekwencję odbywania kary, nie uzasadnia --- STRONA 2 --- sama w sobie udzielenia przerwy w karze w celu np. bieżącej opieki nad najbliższymi, czy uzyskania środków finansowych. Członkowie rodziny skazanego są zobowiązani do podjęcia wzmożonego wysiłku w celu zapewnienia sobie podstawowych warunków egzystencji bez jego pomocy. Dopiero w wypadku, kiedy nie jest to możliwe, a jednocześnie ich sytuacja jest na tyle trudna, że zagrożony jest ich byt, uzasadnione jest rozważenie możliwości zastosowania wobec skazanego instytucji przerwy w karze, o ile oczywiście obecność skazanego na wolności może prowadzić do poprawy sytuacji jego najbliższych (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dn. 15.06.2011r. sygn. II AKzw 540/11, LEX nr 895944). Odnosząc się w tym miejscu do drugiej okoliczności wskazanej przez skazanego w treści zażalenia uzasadniającej pozytywne uwzględnienie dochodzonego żądania, wskazać należy, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy przyjął, że stan zdrowia skazanego nie uzasadnia udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Z treści opinii o stanie zdrowia o skazanym wydanej w dniu 14 lutego 2014 roku (k. 34) przez lekarza więziennego Zakładu Karnego w P. wynika, że M. L. od stycznia 2014 roku został poddany obserwacji w Oddziale Psychiatrycznym Szpitala (...) w Ł. z powodu podjętej próby samobójczej, będącej wynikiem osobowości nieprawidłowej i został poddany leczeniu farmakologicznemu. Ponadto stwierdził, że podjęta próba samobójcza pozostaje w ścisłym związku z osadzeniem M. L. w zakładzie karnym. W konkluzji opinii lekarz wskazał, że skazany może być leczony w warunkach izolacji więziennej. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że skazany w zakładzie karnym ma zapewnioną właściwą opiekę ze strony wykwalifikowanego personelu medycznego w ramach więziennej służby zdrowia, tym samym skarżący nie wskazał na wystąpienie w przedmiotowej sprawie jakichkolwiek okoliczności wyjątkowych, które uzasadniałyby odstąpienie od zasady ciągłości wykonywania kary. Dlatego też zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy, jako prawidłowe. Dodatkowo należy wskazać, że zaświadczenie o możliwości podjęcia zatrudnienia przez skazanego po opuszczeniu zakładu karnego, nie stanowi przesłanki warunkującej udzielenie skazanemu przerwy w karze. Skazany jest osobą cierpiąca na zaburzenia osobowości, wymagającą stałej terapii i leczenia farmakologicznego, tym samym wątpliwe jest podjęcie przez niego zatrudnienia w zawodzie murarza.