Postanowienie II AKzw 497/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 7 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 497/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 7 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Jacek Polański Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Knapika po rozpoznaniu w sprawie K Z s. B skazanego z art. 290 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 19 marca 2014 roku sygn. akt IV Kow 2625/13 o odmowie przyjęcia zażalenia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy; Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Kielcach odmówił udzielenia skazanemu K Z warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Starachowicach z dnia 23.10.2013 r. sygn. akt II K 810/13. W dniu 5 marca 2014 r. skazany wniósł o nadesłanie mu powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem, a w dniu 14 marca 2014 r. złożył zażalenie na to postanowienie. Zarządzeniem z dnia 19 marca 2014 r. Przewodniczący Wydziału IV Penitencjarnego Sądu Okręgowego w Kielcach odmówił --- STRONA 2 --- 2 przyjęcia zażalenia skazanego, jako wniesionego po upływie 7-dniowego terminu od ogłoszenia orzeczenia. Zarządzenie to zaskarżył skazany, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na jego treść oraz obrazę przepisów prawa, a w szczególności art. 6 k.p.k., art. 425 k.p.k. oraz 6 EKPC, a polegające na odmowie przyjęcia środka odwoławczego w sytuacji, gdy nie został należycie pouczony o stosowanych przez Sąd Okręgowy w Kielcach praktykach co do jego przyjęcia. Zarzucił też, że doszło do naruszenia art. 16 § 1 i 2 k.p.k. Skazany zaznaczył, że w terminie 7 dni wniósł o doręczenie mu pisemnego uzasadnienia postanowienia o odmowie udzielenia mu warunkowego zwolnienia, a po jego otrzymaniu sporządził zażalenie, które jednak nie zostało przyjęte. W związku z powyższym skazany wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz uwzględnienie jego zażalenia na odmowę udzielenia mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 460 k.p.k. (w zw. z art. 1 § 2 k.k.w.) zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty ogłoszenia postanowienia, a jeżeli ustawa nakazuje jego doręczenie - od daty doręczenia. W niniejszej sprawie nie było obowiązku doręczania postanowienia gdyż, jak stanowi art. 100 § 2 k.p.k., orzeczenie wydane poza rozprawą doręcza się stronie, jeżeli nie brała ona udziału w posiedzeniu lub nie była obecna przy ogłoszeniu orzeczenia. Skazany natomiast brał udział w posiedzeniu oraz był obecny w czasie ogłoszenia postanowienia, co wynika ze sporządzonego protokołu (k. 16). Termin do wniesienia zażalenia biegł zatem od ogłoszenia postanowienia, co nastąpiło na posiedzeniu w dniu 3 marca 2014 r. i upływał w dniu 10 marca 2014 r. --- STRONA 3 --- 3 W tym okresie skazany złożył jedynie pismo o przysłanie mu postanowienia z uzasadnieniem (k. 18), które to pismo nie odpowiada warunkom formalnym zażalenia. Zażalenie skazany wniósł dopiero 14 marca 2014 r. (k.22), a więc już po upływie terminu, o którym mowa w art. 460 k.p.k. Wyraźnie przy tym należy zaznaczyć, iż złożenie wniosku o przesłanie odpisu postanowienia z uzasadnieniem nie ma żadnego wpływu na bieg terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie, a w szczególności nie skutkuje zmianą początku tego terminu, bo nadal jest nim data ogłoszenia postanowienia. Taki sposób zaskarżenia nie pozbawiał skazanego możliwości podniesienia zastrzeżeń do treści przesłanego mu - po upływie terminu zaskarżenia – uzasadnienia postanowienia, bowiem skazany mógł w takiej sytuacji uzupełnić zażalenie. W tej sytuacji, zgodnie z art. 429 § 1 k.p.k. (w zw. z art. 93 § 2 k.p.k.), który stanowi, że prezes sądu pierwszej instancji (przewodniczący wydziału) odmawia przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony został po terminie, należało odmówić przyjęcia zażalenia, co też zaskarżonym zarządzeniem uczyniono. Zaznaczyć tu jeszcze należy, że skazany był obecny na posiedzeniu w dniu 3 marca 2014 r. i jak wynika z protokołu został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie wniesienia zażalenia (k. 16). Nie doszło zatem do naruszenia art. 16 k.p.k. poprzez błędne pouczenie skazanego. Zaskarżone zarządzenie jest zatem prawidłowe, w związku z czym należało utrzymać je w mocy.