Postanowienie II AKzw 491/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w sk

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 491/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego P. W. na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2014r. (sygn. akt V Kow 26/14/pr) w przedmiocie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 marca 2014r. odmówił udzielenia przerwy w odbywaniu kar skazanemu P. W.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego P. W. na uwzględnienie nie zasługuje. Analizując argumenty przedstawione przez skazanego pod kątem wystąpienia na gruncie sprawy przesłanek udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienionych w przepisie art. 153 § 1 k.k.w., Sąd Okręgowy uznał, że po stronie skazanego nie zachodzą ważne okoliczności wymienione w art. 151 § 1 k.k.w., które --- STRONA 2 --- mogłyby warunkować zastosowanie względem niego w dalszym ciągu przedmiotowej instytucji. Przekonanie to, w kontekście trafnie poczynionych ustaleń faktycznych, należy podzielić. Nie negując kłopotów zdrowotnych P. W. stwierdzić trzeba, iż Sąd I instancji trafnie uznał, opierając się o aktualną dokumentację medyczną, że skazany może przebywać w zakładzie karnym oraz że ma tam zapewnioną odpowiednią opiekę medyczną. Analiza dokumentacji lekarskiej obrazującej przebieg choroby, na którą cierpi P. W. nie pozwala na wysnucie wniosku, że skazany, z uwagi na aktualny stan zdrowia, nie może przebywać w warunkach izolacji penitencjarnej. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że w chwili obecnej nie zachodzi potrzeba i podjęcia jakiegokolwiek leczenia w warunkach wolnościowych. Podkreślić należy, że ciężka choroba w rozumieniu tego przepisu to "taka ciężka choroba, która uniemożliwia wykonanie kary, to znaczy może zagrozić życiu skazanego lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo w wypadku osadzenia go w zakładzie karnym" (por. Z. Hołda, K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Gdańsk 2005, str. 494). Bezsprzecznym bowiem jest, iż aktualnie stan zdrowia skazanego może ulec pogorszeniu niezależnie od tego, czy będzie on odbywał karę, czy też przebywał poza jednostką penitencjarną, a tym samym nie zachodzą podstawy do uznania, że samo przebywanie P. W. w zakładzie karnym mogłoby zagrozić - z uwagi na zdiagnozowane schorzenie - jego życiu lub sprowadzić dla zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Zauważyć też należy, że nie zachodzą warunki określone w art. 153 § 2 k.k.w., które dawałyby podstawę udzielenia przerwy w odbywaniu kary. Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje motywy zaskarżonego postanowienia, przy czym należy dodać, że ustalenia Sądu Okręgowego w zakresie braku podstaw faktycznych do udzielenia przerwy w karze są prawidłowe. Zatem należy stwierdzić, że zażalenie skazanego jest jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i ocenami Sądu Okręgowego w tym przedmiocie. Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.