Postanowienie II AKzw 491/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi-II Wydział Karny w skła

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 491/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : Sędzia SA Zdzisław Klasztorny Protokolant: st. sek. sąd. Magdalena Sierakowska – Wasińska przy udziale J. S. - Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi po rozpoznaniu w sprawie R. K. skazanego za przestępstwo z art. 286§ 1 k. k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 13 marca 2014r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k. p. k. p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zażalenie jest niezasadne. Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a dokonana ocena materiału dowodowego jest bezstronna, wszechstronna i w pełni zgodna z wymogami stawianymi przez art. 7 k. p. k. Lektura uzasadnienia wywiedzionego środka odwoławczego prowadzi do wniosku, że skarżący ponownie przywołuje te same okoliczności, które stanowiły przedmiot rozważań Sądu Okręgowego i zostały już ocenione. Sąd odwoławczy w pełni podziela stanowisko przyjęte w zaskarżonym postanowieniu, iż deklaracja spłaty zobowiązań finansowych nie może zostać zakwalifikowana jako przesłanka do udzielenia przerwy w odbywaniu kary (art. 153 § 2 k. k. w). Niemożność wywiązywania się ze zobowiązań finansowych stanowi zwykłe następstwo pobytu w izolacji penitencjarnej, zatem omawiana okoliczność nie nosi cech żadnej wyjątkowości. Aktualnie podstawowym obowiązkiem skazanego jest odbycie prawomocnie orzeczonej kary i poddanie się rygorom z nią związanym. Skazany będzie mógł kontynuować spłatę zadłużeń po zakończeniu odbywania kary bądź w jej trakcie, w przypadku uzyskania odpłatnego zatrudnienia. Subiektywne przekonanie skarżącego, że jego obecność na wolności celem niesienia pomocy bliskim jest niezbędna, nie może również skutkować uwzględnieniem środka odwoławczego, ponieważ nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego orzeczenia w sposób szczegółowy odniósł się zarówno do sytuacji materialnej, i bytowej członków rodziny R. K. i słusznie znał, że nie kwalifikuje --- STRONA 2 --- się ona jako „ważne względy rodzinne”, o których mowa w art. 153 § 2 k. k. w. Bliscy skazanego mają zapewnione środki utrzymania. Partnerka R. K. – M. K., mająca na utrzymaniu dwie małoletnie córki utrzymuje się z zasiłku rodzinnego w kwocie 212 zł miesięcznie, zasiłku z MOPS w kwocie 278 zł miesięcznie, alimentów w łącznej wysokości 600 zł miesięcznie oraz z prac dorywczych, które podejmuje, aby zasilić budżet domowy. W ocenie Sądu Apelacyjnego sytuacja rodzinna skazanego jest wprawdzie trudna, jednakże nie nosi cech wyjątkowości i nie jest na tyle skomplikowana, aby niezbędnym stał się natychmiastowy pobyt R. K. na wolności. Wskazać należy, że skazany nadużył już zaufania administracji jednostki penitencjarnej i nie stawił się w terminie z udzielonej uprzednio przerwy, a nadto jest recydywistą w rozumieniu art. 64 § 1 k.k. Skoro zatem będąc w trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej zdecydował się na popełnienie kolejnego przestępstwa, a wiedząc przy tym o społecznych skutkach izolacji więziennej, mógł przypuszczać, że zostanie skazany na karę pozbawienia wolności. Istotą wnioskowanej instytucji prawa wykonawczego jest bowiem humanitarna pomoc dla tych, u których w trakcie odbywania kary i niezależnie od ich woli, zrodziły się takie ekstremalne trudności w sytuacji rodzinnej, że dalsza ich nieobecność w gronie rodziny doprowadzi do trwałych i wysoce ujemnych następstw. Sytuacja R. K. do takich nie należy. Popełniając kolejne przestępstwa mógł on bowiem i powinien był liczyć się z tym, iż odbywanie kary za nie orzeczonej może spowodować powstanie zadłużenia i ciężką sytuację rodzinną. Z tych też wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie