Postanowienie II AKzw 488/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 5 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 488/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 5 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Anna Grabczyńska - Mikocka Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Biedermana po rozpoznaniu w sprawie G P skazanego z art. 286 § 1k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 18 marca 2014 roku, sygn. akt V Kow 2954/13 w przedmiocie udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, II. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Krakowie odmówił udzielenia skazanemu G P przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca G P zarzucając mu: - błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na jego treść, polegający na pominięciu istotnych dowodów zebranych w aktach --- STRONA 2 --- 2 sprawy opisujących warunki rodzinne i materialne skazanego (w szczególności dotyczące jego stanu zdrowia i stanu zdrowia członków jego najbliższej rodziny) i w rezultacie błędnym przyjęciu, że zgromadzony materiał dowodowy nie uzasadnia udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, - naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, to jest art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez pominięcie zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu pulmonologii dla oceny zmian nowotworowych w płucach skazanego i konieczności dalszej diagnozy i specjalistycznej hospitalizacji. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na okres sześciu miesięcy, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 153 § 2 k.k.w. sąd penitencjarny może udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, jeżeli przemawiają za tym ważne względy rodzinne lub osobiste. Natomiast zgodnie z art. 153 § 2 k.k.w. w zw. z art. 151 § 1 k.k.w. sąd może udzielić przerwy na okres do roku. Sąd I instancji trafnie wskazał, że G P korzystał z przerwy udzielonej w oparciu o art. 153 § 2 k.k.w. przez okres jednego roku, w związku z powyższym, zgodnie z brzmieniem powołanych przepisów, nie było możliwe udzielenie mu dalszej przerwy w karze na tej podstawie. Zatem powoływane przez obrońcę skazanego okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej G P nie mogły mieć wpływu na ocenę --- STRONA 3 --- 3 zaskarżonego orzeczenia jako zasadnego, skoro skazany na tej podstawie obecnie nie może otrzymać dalszej przerwy w karze. Trafnie również uznał sąd I instancji, że stan zdrowia G P nie uzasadnia przerwania mu wykonywania kary pozbawienia wolności. Stosownie do treści art. 153 § 1 k.k.w. w zw. z art. 150 § 1 k.k.w. sąd penitencjarny udziela przerwy w wykonaniu kary w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary do czasu ustania przeszkody. Zgodnie natomiast z art. 150 § 2 k.k.w. za „ciężką chorobę” uznaje się taki stan skazanego, w którym umieszczenie go w zakładzie karnym może zagrażać życiu lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Prawidłowo wskazał Sąd Okręgowy, że zgodnie ze sporządzoną w sprawie opinią biegłego neurologa (k. 55 i n.) oraz opinią o stanie zdrowia osoby pozbawionej wolności (k. 121) schorzenia występujące u G P nie stanowią przeszkody do odbywania przez niego kary w zakładzie karnym. Skarżący podniósł, że sąd I instancji winien zasięgnąć również opinii biegłego pulmonologa w związku z wykrytymi u skazanego zmianami w płucach. Jednak jak wynika ze świadectwa zdrowia wystawionego przez zakład karny G P był diagnozowany w związku z powyższymi zmianami w kierunku gruźlicy, co zostało wykluczone. Tutejszy Sąd Apelacyjny wskazywał wielokrotnie, że nie jest powinnością sądu wykazywać specjalistycznymi badaniami bezpodstawność każdej wątpliwości co do stanu zdrowia skazanych na pozbawienie wolności, jaka zostanie zgłoszona, by uniknąć odbycia zasłużonej kary. Zgodnie z treścią § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 czerwca 2012 roku w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych przez podmioty lecznicze dla osób pozbawionych wolności (Dz.U.2012, poz. 738) opinię o stanie zdrowia --- STRONA 4 --- 4 osoby pozbawionej wolności sporządza lekarz podmiotu leczniczego. Jeśli nie ma podstaw do kwestionowania rzetelności tego zaświadczenia albo potrzeby dokładniejszego zbadania stanu zdrowia skazanego poprzez opinię biegłego odpowiedniej specjalności, to zaświadczenie takie jest wystarczające, by ocenić stan zdrowia skazanego (zob. postanowienie tutejszego Sądu z dnia 19 maja 2006 roku, sygn. akt II AKzw 321 2006, KZS 5/06 poz. 44). Korzystanie z opinii biegłych nie jest działaniem rutynowym w odniesieniu do orzeczeń więziennej służby zdrowia, toteż bez uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości tego orzeczenia nie dopuszcza się dowodu z opinii tych biegłych (zob. postanowienie tut. Sądu z dnia 13 listopada 2001 roku sygn. akt II AKzw 431/01, KZS 11/01 poz. 33). W chwili obecnej brak jest podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w karze ze względów zdrowotnych. Z powyższych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, należało orzec jak na wstępie zwalniając skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze uznając, że z uwagi na jego sytuację majątkową byłoby to dla skazanego zbyt uciążliwe.