Postanowienie II AKzw 485/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 5 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 485/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 5 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Anna Grabczyńska - Mikocka Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Biedermana po rozpoznaniu w sprawie J K skazanego z art. 286 § 1k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 18 marca 2014 roku, sygn. akt V Kow 136/14 w przedmiocie udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, II. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Krakowie odmówił udzielenia skazanemu J K przerwy w odbywanej karze pozbawienia wolności. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany J K podnosząc, że ubiega się o przerwę w karze z uwagi na konieczność wykonania remontu dachu w budynku, w którym mieszka jego matka. Wskazał, że ani on ani jego rodzina nie posiadają środków finansowych --- STRONA 2 --- 2 na wynajęcie firmy, która dokonałaby naprawy dachu. Podał także, że starał się o uzyskanie w tym celu przepustki z zakładu karnego, ale jego prośba w tym zakresie nie została uwzględniona. Skarżący wniósł o udzielenie mu przerwy w karze. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Zażalenie skazanego nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 153 § 2 k.k.w. sąd penitencjarny może udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, jeżeli przemawiają za tym ważne względy rodzinne lub osobiste. Zgodnie z art. 153 § 2 k.k.w. w zw. z art. 151 § 1 k.k.w. sąd może udzielić przerwy na okres do roku. Natomiast stosownie do treści art. 153 § 3 k.kw. nie można udzielić przerwy przed upływem roku od dnia ukończenia poprzedniej przerwy i powrotu po niej do zakładu karnego, chyba że zachodzi wypadek choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby skazanego, albo inny wypadek losowy. Sąd I instancji trafnie wskazał, że J K korzystał przez okres jednego roku z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności (zakończonej 21 marca 2013 roku) udzielonej w oparciu o art. 153 § 2 k.k.w., w związku z powyższym, zgodnie z brzmieniem powołanych przepisów, nie było możliwe udzielenie mu kolejnej przerwy w karze na tej podstawie przed upływem roku od dnia zakończenie poprzedniej przerwy. Trafnie ustalił sąd I instancji, że w przypadku skazanego nie zachodzi żaden przypadek wymieniony w art. 153 § 3 k.k.w. uzasadniający udzielenie kolejnej przerwy w karze przed upływem roku od zakończenia poprzedniej. Tutejszy sąd w postanowieniach z dni: 12 lipca 2013 roku sygn. akt II AKzw 789/13 i z dnia 27 listopada 2013 roku sygn. akt II AKzw 1375/13 wskazywał, ze podnoszona przez J K --- STRONA 3 --- 3 konieczność dokonania remontu dachu nie stanowi wypadku losowego, o jakim mowa w art. 153 § 3 k.k.w. Jak trafnie wskazał sąd I instancji matka skazanego uzyskuje dochody w postaci emerytury oraz czynszu za wynajmowany lokal, zatem jest w stanie na pokryć koszy niezbędnego remontu dachu, przynajmniej w minimalnym zakresie. Ponadto z akt sprawy wynika, że matka skazanego odmówiła korzystania z pomocy ośrodka pomocy społecznej. Jak wynika natomiast z wywiadu kuratora oprócz skazanego do pomocy jego matce zobowiązane są także żona i córka skazanego, zatem nie można uznać, aby obecność J K była konieczna. Zasadnie wskazał Sąd Okręgowy, że skazany nie posiada ani środków finansowych ani odpowiednich kwalifikacji, aby móc samodzielnie przeprowadzić remont dachu budynku. W chwili obecnej brak jest podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w karze w oparciu o art. 153 § 3 k.k.w. Z powyższych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, należało orzec jak na wstępie zwalniając skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze uznając, że z uwagi na jego sytuację majątkową byłoby to dla skazanego zbyt uciążliwe.