Postanowienie II AKzw 478/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 7 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 478/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 7 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Jacek Polański Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Knapika po rozpoznaniu w sprawie J W s. W skazanego z art. 178a § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 2 kwietnia 2014 roku sygn. akt III Kow 375/14 o odmowie warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie odmówił udzielenia skazanemu J W warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego wyrokami Sądu Rejonowego w Miechowie z dnia 9.08.2012 r. sygn. akt II K 142/12 i z dnia 1.08.2007 r. sygn. akt II K 46/07. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że skazany miał szansę w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary, jednakże dopuścił --- STRONA 2 --- 2 się kolejnego przestępstwa. Co więcej, skorzystał z ponownego zawieszenia wykonania kary na podstawie art. 152 k.k.w. i ponownie dopuścił się przestępstwa. Skazany nadużywał alkoholu i kierował pojazdami mechanicznymi pod jego wpływem. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę na dobre zachowanie skazanego w czasie osadzenia – odbywanie kary w zakładzie otwartym, ukończenie terapii uzależnień – jednakże wskazał też na niski poziom krytycyzmu skazanego i jego niską aktywność w czasie terapii. Postanowienie to zaskarżył obrońca skazanego, zarzucając obrazę przepisów postępowania, a to art. 4,7 i 92 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. poprzez dokonanie dowolnych, a nie swobodnych ustaleń w zakresie prognozy kryminologiczno – społecznej wobec skazanego, poczynionych z pominięciem korzystnych dla skazanego okoliczności ujawnionych w toku postępowania, takich jak jego sytuacja rodzinna oraz nienaganna postawa w czasie odbywania kary. W związku z powyższym obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Argumentację i wnioski Sądu I instancji należy podzielić w całej rozciągłości. Wbrew zarzutom zażalenia Sąd Okręgowy należycie ocenił zgromadzony materiał dowodowy i nie dopuścił się obrazy wskazywanych w zażaleniu przepisów postępowania. Ustosunkowując się do zarzutów obrońcy wskazać trzeba, że sytuacja rodzinna skazanego nie należy do przesłanek warunkowego przedterminowego zwolnienia i w niniejszym postępowaniu mogłaby --- STRONA 3 --- 3 mieć znaczenie tylko wtedy, gdyby można było zasadnie przyjąć, że będzie wpływać na stabilizację postawy życiowej skazanego. Tak jednak nie jest. Uprzednio przecież wobec skazanemu odroczono wykonanie kary – właśnie ze względu na sytuację rodzinną skazanego. Pomimo tego jednak skazany ponownie dopuścił się przestępstwa po zawieszeniu wykonania kary wobec niego. Problemem skazanego jest uzależnienie od alkoholu i dopóki będzie ono istniało, dopóty nie można oczekiwać od skazanego racjonalnego i odpowiedzialnego zachowania. Skoro skazany uprzednio już dwukrotnie doprowadził do zarządzenia wykonania kary wobec siebie, to nie można racjonalnie przyjąć, że tym razem wytrwa w poszanowaniu porządku prawnego. Wniosek powyższy znajduje dodatkowe wsparcie w postawie skazanego w zakładzie karnym. Skarżący nie dostrzega, że jakkolwiek zachowanie skazanego tam jest dobre, to jednak przyjąć należy, że jest to spowodowane przymusową abstynencją, nie zaś postępującym procesem resocjalizacji. Widoczne są bowiem niepokojące symptomy, które wskazują na to, że skazany – po opuszczeniu zakładu karnego – ponownie zacząłby nadużywać alkoholu i pod jego wpływem dopuszczać się przestępstw. Przede wszystkim – co trafnie wyeksponował Sąd I instancji – skazany jest mało krytyczny wobec popełnionych przez siebie przestępstw, co oznacza, iż nie wykształcił w sobie jeszcze właściwych mechanizmów psychicznych, które powstrzymywałyby go od ponowienia podobnych zachowań w przyszłości. Nadto, skazany w czasie terapii odwykowej był mało aktywny, wręcz ujawniał opór, co oznacza, iż prawdopodobieństwo powrotu przez niego do nadużywania alkoholu uznać należy za znaczne. Powyższej oceny przebiegu terapii skazanego w zakładzie karnym nie zmienia to, że w jej trakcie skazany otrzymał w sierpniu 2013 roku nagrodę za chętne i regularne uczestniczenie w niej, gdyż decydujące --- STRONA 4 --- 4 znaczenie ma końcowa ocena przebiegu i efektów terapii z dnia 24 września 2013 roku. Nadal zatem istnieje podstawowy czynnik, który skutkował wejściem przez skazanego w konflikt z prawem. Z uwagi na powyższe okoliczności uznać należy – wbrew stanowisku obrońcy – że brak jest podstaw do przyjęcia, iż warunkowe przedterminowe zwolnienie okazałoby się skuteczne i doprowadziło do resocjalizacji skazanego. Jest tak przede wszystkim z uwagi na uzależnienie skazanego od alkoholu i jego stosunek do niego, co znalazło wyraz w toku uprzednio stosowanych wobec skazanego środków probacyjnych oraz w oddziaływaniach penitencjarnych, którym skazany został obecnie poddany w zakładzie karnym. Skazany wymaga dalszych oddziaływań w warunkach izolacji, winien on też uświadomić sobie, że istotą problemów życiowych jest spożywanie przez niego alkoholu i podjąć próbę zmniejszenia stopnia swojego uzależnienia. Niewątpliwie też konieczne będzie zweryfikowanie postępów skazanego w tym zakresie w systemie przepustkowym, co jeszcze nie miało miejsca. Reasumując, brak jest obecnie podstaw do udzielenia skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, w związku z czym zaskarżone postanowienie, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Skazanego zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze, uznając, że ze względu na jego sytuację rodzinną ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.