Postanowienie II AKzw 47/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 47/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. B. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2013 r. , sygn. akt V2Kow 3605/13/wz w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 § 2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie i wniosek o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia przekazać Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania UZASADNIENIE W zażaleniu na odmowę udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia skazany zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przez pominięcie bardzo dobrej opinii w zakładzie karnym. Na tej podstawie skazany złożył wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Rozpoznając zażalenie Sąd Apelacyjny podzielił sformułowany w nim zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. W szczególności nie jest zrozumiałe stwierdzenie, że okoliczności popełnienia przestępstwa, za które odbywa karę przemawiają przeciwko ustaleniu dodatniej prognozy kryminologicznej, w sytuacji gdy są to w istocie drobne kradzieże. Faktycznie jedno przestępstwo można zaliczyć do poważnego to jest pobicia określonego w art. 157 § 1 k.k. z którego jedynie wymierzono mu karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Skoro żaden z sądów skazując go, nie zauważył szczególnych okoliczności wskazujących na trwałe zmiany jego osobowości, charakter przestępstw nie jest tu okolicznością negatywną wskazującą na niemożność ustalenia dodatniej prognozy kryminologicznej. Problemem skazanego jest natomiast to, że nie ustalono jego możliwości readaptacyjnych w środowisku do którego wróci po odbyciu kary. Stwierdzenie uzależnienia od alkoholu może i musi być leczone w warunkach wolnościowych skoro ze względu na wymiar kary było to niemożliwe w przypadku warunkowego zwolnienia, jest to możliwe na wolności pod dozorem kuratora. Reasumując należało zaskarżone postanowienie uchylić i wniosek skazanego przekazać do ponownego rozpoznania, albowiem to Sąd I instancji winien dokonać wszystkich ustaleń pozwalających na rozstrzygnięcie o wniosku o warunkowe zwolnienie. Przy ponownym rozpoznaniu należy poprzez kuratora ustalić środki i możliwości resocjalizacyjne w warunkach wolnościowych. Dopiero po uzyskaniu wystarczających danych podjąć merytoryczną decyzję. Z tych też powodów orzeczono jak wyżej.