Postanowienie II AKzw 469/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 469/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący - Sędzia S.A. Lech Lewicki Protokolant - st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie M. M. skazanego za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 26 marca 2014r. w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 §1 k.p.k. i art. 624 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego M. M. w całości od wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu odmówił M. M. udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności ( k.18 ). Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany ( k. 22-23, 31 ). Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w Radomiu rozpoznając złożony w niniejszej sprawie wniosek trafnie uznał, że wobec skazanego M. M. nie można postawić pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej. Taka zaś ocena w świetle unormowania art. 77 § 1 k.k. nie pozwala na udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Przekonania tego nie może zaś podważyć argumentacja skarżącego, który na poparcie swojego stanowiska nie zaprezentował wystarczających argumentów, ograniczając się do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji. Skazany w zażaleniu eksponuje przede wszystkim swoje uwagi odnośnie okoliczności zarządzenia wykonania wobec niego kary pozbawienia wolności, którą aktualnie odbywa. Odnosząc się do tych twierdzeń, --- STRONA 2 --- należy podnieść, że postępowanie w sprawie o udzielenie warunkowego zwolnienia w żadnej mierze nie może służyć ocenie innego prawomocnie zakończonego postępowania karnego. Podkreślić należy, że spełnienie warunków formalnych do ubiegania się o warunkowe zwolnienie nie stwarza przesłanki do jego udzielenia, w sytuacji, gdy wobec skazanego brak jest podstaw do uznania, że w należyty sposób będzie przestrzegał porządku prawnego. Zachowanie skazanego podczas odbywania kary pozbawienia wolności trafnie ocenione zostało jako poprawne, był bowiem trzykrotnie nagradzany regulaminowo, nie będąc karanym dyscyplinarnie. Poza tym nie wyróżnia się niczym szczególnym, co dawałoby podstawę do twierdzenia, że można sformułować wobec niego pozytywną prognozę społeczno - kryminologiczną. W szczególności skazany wykazuje brak motywacji do odbywania kary w systemie programowanego oddziaływania. Powyższe okoliczności nie mogą pozostawać bez znaczenia, gdyż jednoznacznie wskazują na brak zaangażowania skazanego w proces resocjalizacji. Zważyć nadto należy, iż zasadą powinno być wykonanie prawomocnie orzeczonej kary izolacyjnej w całości, zaś instytucja warunkowego przedterminowego zwolnienia – jako wyjątek od tej zasady – musi wiązać się z widocznym i trwałym postępem resocjalizacyjnym skazanego. W odniesieniu do Marka Maja o takim znacznym postępie w resocjalizacji – w świetle wskazanych wyżej okoliczności – nie może być zaś mowy. Powyższe wskazuje, że nie można przyjąć, że proces resocjalizacji w warunkach izolacyjnych został już zakończony i może być skutecznie kontynuowany w warunkach wolnościowych. Natomiast eksponowane we wniosku i powtórzone w zażaleniu względy natury zdrowotnej nie należą do katalogu okoliczności, w oparciu o które formułuje się prognozę co do przestrzegania przez skazanego porządku prawnego i tym samym nie mogą być one przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy - wobec bezzasadności zażalenia - zaskarżone orzeczenie należało utrzymać w mocy. O wydatkach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. uznając, że ze względu na sytuację materialną skazanego, ich uiszczenie byłoby zbyt uciążliwe. Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowił, jak na wstępie. 2