Postanowienie II AKzw 468/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 468/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Cezary Wójcik Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie A. S. skazanego za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 12 marca 2014r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego A. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 (dwadzieścia) złotych z tytułu wydatków postępowania odwoławczego. U z a s a d n i e n i e Zażalenie, jako bezzasadne w stopniu oczywistym, nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji słusznie uznał, iż eksponowane we wniosku względy natury osobistej nie uzasadniają udzielenia A. S. przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 153 § 2 k.k.w. Do zajęcia odmiennego stanowiska nie jest w stanie doprowadzić argumentacja zażalenia. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły i dlatego przesłanki uprawniające do jej udzielenia, a określone w art. 153 § 2 k.k.w. należy interpretować ściśle. Pozbawienie człowieka wolności wywołuje bowiem zawsze pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi zaś być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż przez osobiste starania skazanego nie można im zaradzić. --- STRONA 2 --- Eksponowane przez skarżącego we wniosku o przerwę w karze oraz zażaleniu okoliczności nie mają zaś takiego charakteru. Deklarowana przez skazanego chęć uregulowania spraw związanych z mieszkaniem socjalnym oraz spraw spadkowych po śmierci ojca nie uzasadnia udzielenia przerwy. Brak możliwości osobistego regulowania powyższych spraw stanowi bowiem naturalny skutek izolacji i nie może doprowadzić do przerwania wykonywania kary. Nadto, mając na względzie fakt, że skazany przebywając na wolności, nie płacił czynszu, nie łożył na utrzymanie małoletniego syna, uzasadnione pozostają wątpliwości, czy skazany zdołałby spłacić, chociażby w części zadłużenie mieszkania, co pozwoliłoby na odstąpienie od eksmisji. Podkreślić również należy, że skazany może upoważnić inne osoby do zabezpieczenia mienia ze swojego gospodarstwa domowego, skoro obawia się o ich los w czasie ewentualnej egzekucji komorniczej np. dorosłe córki. Podnieść należy, że obecna sytuacja skazanego, na którą uskarża się w zażaleniu nie jest wynikiem odmowy udzielenia mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, lecz skutkiem jego bezprawnych zachowań, których następstwem jest poniesienie odpowiedzialności karnej, w tym również osadzenie w zakładzie karnym. Oczywistą konsekwencją izolacji więziennej jest pozbawienie możliwości swobodnego załatwiania swoich spraw na wolności. Przedstawione wyżej racje przemawiają za trafnością zaskarżonej decyzji. Dlatego też, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, orzeczenie to należało utrzymać w mocy. Orzeczenie o wydatkach w postępowaniu odwoławczym uzasadniają przepisy art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Kierując się powyższymi względami Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak wyżej. 2