Postanowienie II AKzw 463/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi-II Wydział Karny w skła

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 463/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : Sędzia SA Marian Baliński Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Olszycka - Słoka przy udziale J. S. - Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi po rozpoznaniu w sprawie R. P. skazanego za przestępstwo z art. 156 § 2 k. k. i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 7 marca 2014 r., w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 kpk p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zażalenie jest niezasadne. Nie zawiera ono argumentów, które mogłyby doprowadzić do wzruszenia zapadłego orzeczenia. Skarżący koncentruje się w istocie na sytuacji rodzinnej i konieczności zapewnienia opieki chorej żonie. Tymczasem głównym kryterium odbywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego jest całokształt okoliczności związanych z osobą skazanego, wpływających na jego prognozę kryminologiczną - jego postawa, właściwości osobiste, sytuacja życiowa, środowisko rodzinne itd. Odbycie krótkoterminowej kary pozbawienia wolności w całości w systemie dozoru elektronicznego jest dopuszczalne po spełnieniu m.in. następujących dwóch przesłanek: 1) odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego jest wystarczające do osiągnięcia celów kary, 2) względy bezpieczeństwa i stopień demoralizacji skazanego, a także inne szczególne okoliczności nie przemawiają za potrzebą osadzenia go w zakładzie karnym. (art. 6 ust. 1 ustawy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego z dnia 7 września 2007r. - Dz.U. z 2010r. Nr 142 poz. 960). --- STRONA 2 --- Jak słusznie konstatuje Sąd I instancji w stosunku do skazanego przesłanki te nie zostały spełnione. Skazany popełnił przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu z art. 156 § 1 k. k., stosując przemoc wobec osób najbliższych. W warunkach izolacji skazany jest negatywnie ustosunkowany do oddziaływań wychowawczych ukierunkowanych na realizację celów kary pozbawienia wolności. Nie przejawia motywacji do rozwiązywania własnych problemów w ramach indywidualnego programu oddziaływania, twierdząc, że zrealizował wszystkie obowiązki nałożone na niego przez sąd. Prezentuje umiarkowanie krytyczny stosunek wobec popełnionego przestępstwa oraz dotychczasowego trybu życia. Z załączonego do akt wywiadu środowiskowego jednoznacznie wynika, że żona skazanego uniemożliwiła jego przeprowadzenie, natomiast sąsiedzi oznajmili, że nie znają i nie mają pewności, czy osoby zamieszkujące na poddaszu to skazany i jego żona. W tym stanie rzeczy, w ocenie sądu odwoławczego, brak jest podstaw do uznania, że wobec R. P. wszystkie cele kary zostaną osiągnięte w przypadku odbywania przez niego kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym. Przytoczone wyżej okoliczności prowadzą do uzasadnionego przekonania, że dalsze odbywanie przez skazanego orzeczonej kary pozbawienia wolności w warunkach izolacji penitencjarnej umożliwi poddanie go stosownym oddziaływaniom resocjalizacyjnym ukierunkowanym na realizację celów kary i wykształcenie społecznie pożądanych postaw. Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko przyjęte w zaskarżonym orzeczeniu i utrzymał je w mocy.