Postanowienie II AKzw 459/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 459/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marek Długosz Protokolant: st. prot. sąd. Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Barbary Jasińskiej po rozpoznaniu w sprawie Z O skazanego z art. 178a § 1 k.k. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 1 kwietnia 2014 roku, sygn. akt III Kow 358/14 w przedmiocie udzielenia dalszej przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, II. obciążyć Skarb Państwa wydatkami postępowania odwoławczego. U z a s a d n i e n i e Powołanym postanowieniem Sąd Okręgowy w Tarnowie udzielił skazanemu Z O dalszej przerwy w odbywaniu kar: 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie z dnia 12 lipca 2010 roku, sygn. akt VIII K 288/10/N, i 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w --- STRONA 2 --- 2 Krakowie z dnia 15 stycznia 2009 roku, sygn. akt VII K 302/08/N, na okres 6 miesięcy, to jest do dnia 2 października 2014 roku. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył prokurator zarzucając mu rażąco niesłuszne zastosowanie środka prawnego w postaci przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i odmówienie skazanemu Z O udzielenia dalszej przerwy w odbywaniu kary. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Zażalenie prokuratora nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 153 § 2 k.k.w., sąd penitencjarny może udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, jeżeli przemawiają za tym ważne względy rodzinne lub osobiste. Trafnie uznał Sąd I instancji, że wobec Z O zachodzą podstawy do udzielenia mu dalszej przerwy w karze. Należy przypomnieć, że postanowieniem z dnia 2 października 2013 roku, sygn. akt III Kow 1272/13, udzielono Z O przerwy w karze biorąc za podstawę tego orzeczenia ustalenia, że skazany prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 22 ha, w którym hoduje trzodę chlewną, a ponadto opiekuje się 85-letnim wujkiem. Jak wynika ze sporządzonego w dniu 25 lutego 2014 roku wywiadu kuratora (do sprawy III Kow 1272/13) skazany wykorzystał udzieloną przerwę w sposób właściwy, wykonywał prace w gospodarstwie i sprawował opiekę nad swym wujkiem, z którym zamieszkuje. Ponadto Z O w czasie udzielonej przerwy uczęszczał na terapię przeciwalkoholową. W dniu 12 lutego 2014 roku wujek skazanego przeszedł operację przepukliny mosznowej lewostronnej. Wbrew stanowisku skarżącego uznać należy, że powyżej opisane okoliczności stanowią ważne względy rodzinne i osobiste uzasadniające --- STRONA 3 --- 3 udzielenie Z O dalszej przerwy w karze. Na wstępie należy wskazać, że prawomocnym postanowieniem o udzieleniu skazanemu przerwy w karze z dnia 2 października 2013 roku uznano, że prowadzenie przez skazanego gospodarstwa rolnego oraz konieczność sprawowania opieki nad wujkiem, będącym osobą starszą i schorowaną, stanowią ważne względy rodzinne i osobiste uzasadniające przerwanie skazanemu wykonywania kary. Obecnie powyższe podstawy nie straciły na swej aktualności. Należy podkreślić, że obecność Z O na wolności jest tym bardziej konieczna, gdyż okres wiosenno-letni to czas intensywnych prac polowych. Ponadto wujek skazanego, który nie posiada innej rodziny mogącej podjąć się opieki nad nim, przeszedł w ostatnim czasie operację i także z tego względu powrót skazanego do zakładu karnego mógłby pociągnąć za sobą dla niego szczególnie dotkliwe skutki. Reasumując, Sąd odwoławczy aprobuje zapatrywanie Sądu I instancji, że zachodzą ważne względy rodzinne i osobiste uzasadniające udzielenie Z O dalszej przerwy w karze. Uwzględniając powyższe Sąd Apelacyjny zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. O wydatkach postępowania orzekł na zasadzie art. 636 § 1 k.p.k.