Postanowienie II AKzw 455/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 455/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marek Długosz Protokolant: st. prot. sądowy Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Barbary Jasińskiej po rozpoznaniu w sprawie T C skazanego z art. 178a § 1 k.k. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 19 marca 2014 roku, sygn. akt IV Kow 2280/13 w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wykonywanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, II. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. U z a s a d n i e n i e Powołanym postanowieniem Sąd Okręgowy w Kielcach odmówił udzielenia skazanemu T C zezwolenia na wykonywanie zastępczej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej postanowieniem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 lutego 2013 roku (sygn. akt XIII Ko 497/13) w zamian za niewykonaną karę ograniczenia wolności, --- STRONA 2 --- 2 orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie o sygn. akt XII K 283/12, poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że wykonywanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego nie jest wystarczające dla osiągnięcia celów kary. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (t. jedn.: Dz.U.2010.142.960), sąd penitencjarny może udzielić skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary Natomiast zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu skazanemu, który nie rozpoczął wykonywania kary w zakładzie karnym, można udzielić zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, jeżeli względy bezpieczeństwa i stopień demoralizacji, a także inne szczególne okoliczności nie przemawiają za potrzebą osadzenia skazanego w zakładzie karnym. Trafnie podkreślił Sąd Okręgowy, że T C miał pierwotnie orzeczoną karę ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, której nie wykonał. Sąd odwoławczy podziela pogląd Sądu I instancji, że postawa skazanego świadczy o jego lekceważącym stosunku do obowiązującego porządku --- STRONA 3 --- 3 prawnego i orzeczonej wobec niego kary a tym samym o stopniu jego demoralizacji. Za całkowicie nietrafne należy uznać podnoszone przez skarżącego argumenty, zgodnie z którymi T C nie miał możliwości wykonywania kary ograniczenia wolności z uwagi na konieczność utrzymania rodziny. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że skazany nie wykorzystał żadnej z możliwości wykonania orzeczonej kary, na przykład poprzez zmianę sposobu jej wykonywania przez dokonywanie potrąceń z wynagrodzenia (skoro – jak twierdzi – to właśnie praca zarobkowa uniemożliwiała wykonanie kary ograniczenia wolności), czy – jak wskazał Sąd I instancji – pracę w soboty. Jak wynika z akt sprawy T C nie wykazał nawet minimum staranności w kierunku wykonania orzeczonej wobec niego kary. Niewątpliwie wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego jest obecnie dla T C rozwiązaniem korzystnym, skoro jego żona powróciła do pracy, a on w trakcie odbywania kary miałby możliwość sprawowania opieki nad małoletnim dzieckiem. Jednak jak trafnie wskazał Sąd I instancji, przyzwalanie na taki stan rzeczy byłoby wypaczeniem systemu karania. Skazany całkowicie lekceważąc orzeczoną wobec niego karę nie może „wybierać” systemu jej odbywania kary, który akurat w danym momencie jest dla niego „wygodniejszy”. Powoływane przez obrońcę skazanego okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej T C pozostają bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. Sąd Apelacyjny w swych orzeczeniach wskazywał, że dozór elektroniczny nie ma na celu łagodzenia negatywnego wpływu odbywania kary pozbawienia wolności na życie rodzinne. Został wprowadzony po to, aby pozostawić na wolności tych skazanych, dla których rygory związane z odbywaniem kary w tym systemie będą wystarczające, by osiągnąć cele kary pozbawienia wolności (zob. --- STRONA 4 --- 4 postanowienie z dnia 11 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II AKzw 287/12, KZS 2012/5/55). Sąd odwoławczy aprobuje stanowisko Sądu I instancji, że cele kary sprzeciwiają się udzieleniu skazanemu zezwolenia na odbywanie jej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Mając na uwadze powyższe należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie oraz zwolnić skazanego T C od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze przy uznaniu, że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.