Postanowienie II AKzw 454/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 454/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego G. M. syna M. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2014r. (sygn. akt V Kow 1983/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 lutego 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 1983/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił G. M. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy podkreślił, że skazany nie cierpi na ciężką chorobę w rozumieniu art. 150 § 2 kkw i może odbywać karę pozbawienia wolności oraz być leczony przez więzienną służbę zdrowia. Nadto Sąd I instancji wskazał, że skazany odmówił zaproponowanego mu w izolacji leczenia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając: 1. naruszenie art. 7 kpk, art. 193 kpk oraz art. 201 kpk poprzez niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia polegające na dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny a nie wszechstronny, z pominięciem zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez oparcie ustaleń faktycznych na nierzetelnej opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, pomimo że opinia ta została sporządzona przez biegłego nieposiadającego wiedzy i kwalifikacji do wydawania opinii z zakresu ortopedii, neurologii i chorób wewnętrznych, a także opinia ta nie uwzględnia dokumentacji medycznej dotyczącej skazanego (tj. wyników badań, książeczki zdrowia, opinii lekarza z dnia 12.08.2013r.); 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść przejawiający się w uznaniu, że obecny stan zdrowia skazanego umożliwia odbywanie kary w warunkach zakładu karnego, jak również --- STRONA 2 --- stan zdrowia osadzonego nie stanowi ciężkiej choroby w rozumieniu art. 150 kkw, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku, że dalsze pozostawanie skazanego w warunkach izolacji penitencjarnej może spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Podnosząc powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie G. M. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzuty skarżącego odnośnie sporządzonej w sprawie opinii biegłego są nieuzasadnione. Opinia ta spełnia wymogi przewidziane w przepisach Kodeksu postępowania karnego, jest bowiem jasna, pełna i nie zawiera sprzeczności. Sporządzający ją biegły posiadał odpowiednie kompetencje. Do jednych z głównych zadań lekarza medycyny sądowej należy bowiem wykonywanie sądowo – lekarskich badań oraz opiniowanie lekarskie na podstawie przeprowadzonego badania lub na podstawie analizy materiału zgromadzonego w aktach sprawy. Zarzuty skarżącego jako gołosłowne i nie ukazujące w żadnej mierze faktycznej niekompetencji sporządzającego opinię biegłego nie zasługują zatem na uwzględnienie. Nie sposób również podzielić stanowiska skarżącego, że wartość opinii obniża niezapoznanie się biegłego z dokumentacją wskazaną we wniosku o udzielenie przerwy. W opinii zaznaczono bowiem, że uwzględniono książeczkę zdrowia skazanego i aktualne wyniki badania MR kręgosłupa z dnia 23.11.2013r. Podkreślić przy tym należy, że to lekarz, dysponujący odpowiednią wiedzą, sam ocenia które z przedłożonych dokumentów posiadają znaczenie w sprawie. Zgodnie z art. 153 § 1 kkw w zw. z art. 150 § 1 kkw, sąd penitencjarny udziela przerwy w wykonaniu kary w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary do czasu ustania przeszkody. Tymczasem skazany może być leczony w zakładzie karnym. Pozostaje pod opieką lekarską neurologa. Aktualnie jego stan zdrowia nie może stanowić zatem podstawy do skorzystania przez niego z przerwy w karze. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że G. M. kilkukrotnie odmawiał kontynuowania leczenia proponowanego mu przez neurologa z więziennej służby zdrowia. Nie sposób również pomijać agresywnej i roszczeniowej postawy skazanego wobec lekarzy. Fakt, że skazany jest „skonfliktowany” z personelem medycznym w izolacji nie uzasadnia skorzystania przez niego z przerwy w karze. Skazany przebywając w zakładzie karnym nie ma możliwości wyboru lekarza. Odbycie kary jest jego pierwszorzędnym zobowiązaniem i jeśli – jak w przypadku G. M. - jego leczenie jest możliwe w warunkach izolacyjnych, nie jest dopuszczalne korzystanie przez niego z wyjątkowej instytucji jaką jest przerwa w karze. Taka postawa skazanego może uzasadniać przypuszczenie, że traktuje on swój stan zdrowia w sposób instrumentalny. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że skazany nie przedstawił żadnych konkretnych planów na leczenie w warunkach wolnościowych, ograniczając się jedynie do zadeklarowania „przeprowadzenia kompleksowej diagnostyki kręgosłupa, a następnie leczenia i rehabilitacji”. Diagnostyka na oddziale szpitalnym jest możliwa w warunkach izolacyjnych, jednakże skazany nie chce jej się poddać. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu G. M. przerwy w karze. --- STRONA 3 --- Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.