Postanowienie II AKzw 453/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 453/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego P. J. syna M. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 5 marca 2014r. (sygn. akt V Kow 181/14/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 marca 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 181/14/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił P. J. udzielenia dalszej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Wskazał, że celem skorzystania przez skazanego z przedmiotowej instytucji nie miało być roztoczenie przez niego osobistej opieki nad rodzicami, ale zapewnienie im pomocy ze strony innych osób. Tymczasem skazany nie wykazał, by podjął jakiekolwiek kroki w kierunku zapewnienia rodzicom innych form opieki niż tej sprawowanej przez niego osobiście. Nadto Sąd I instancji podkreślił, że są inne niż skazany osoby, które mogłyby udzielić pomocy rodzicom. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, że udzielona skazanemu jednomiesięczna przerwa była wystarczająca do zapewnienia rodzicom opieki na dalszy okres odbywania przez skazanego kary pozbawienia wolności, podczas gdy z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że przerwa ta okazała się zbyt krótka ze względu nie tylko na pogarszającą się kondycję rodziców i w związku z tym znaczne utrudnienie możliwości zapewnienia im prawidłowej opieki, ale i konieczność załatwienia wielu spraw związanych zarówno ze zdrowiem rodziców, jak i ich życiem codziennym. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na okres 3 miesięcy. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie P. J. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Wbrew twierdzeniu skarżącego, Sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Nie można bowiem podzielić stanowiska obrońcy, że intencją Sądu Okręgowego było przyjęcie, że udzielona skazanemu jednomiesięczna przerwa w karze wystarczy do zapewnienia jego rodzicom opieki. Sąd I instancji udzielając skazanemu poprzedniej przerwy wyraźnie zaznaczył, że jej celem nie ma być sprawowanie nad rodzicami bieżącej opieki, lecz zorganizowanie właściwej pomocy ze strony innych osób, organów lub też wykwalifikowanych podmiotów profesjonalnie pełniących tego rodzaju czynności. Skazany nie wywiązał się z tego zadania. Okres miesięczny był obiektywnie wystarczający, by podjąć skuteczne działania w tym zakresie. Nie można przy tym przeceniać zaangażowania skazanego w związku z tygodniową hospitalizacją ojca. Nawet przy uczestniczeniu w organizacji pobytu ojca w jednostce medycznej mógł on dołożyć starań, by zrealizować cel na jaki udzielono mu przerwy w karze. Nadto podkreślić należy, że bez znaczenia pozostają powody niewywiązania się skazanego w okresie korzystania z przedmiotowej instytucji z obowiązku, na realizację którego została ona udzielona. Skazany nie chciał lub nie był w stanie polepszyć warunków codziennego funkcjonowania jego rodziców. W każdym z przypadków ponowne korzystanie w tym celu z przerwy w karze nie znajduje uzasadnienia. Jednocześnie podkreślić należy, że skazany nie jest jedyną osobą mogącą udzielić jego rodzicom wsparcia. Posiada on bowiem trzy siostry, które na równi z nim, na podstawie art. 87 k. r. i o., są zobowiązane do udzielenia pomocy rodzicom. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że jedna z sióstr zamieszkuje w tym samym budynku co rodzice. W świetle powyższych okoliczności przerywanie skazanemu odbywania kary, by mógł on zrealizować cele, do wypełniania których zobowiązane są również inne osoby, nie jest racjonalne. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.