Postanowienie II AKzw 453/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 453/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marek Długosz Protokolant: st. prot. sąd. Natasza Żak przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Barbary Jasińskiej po rozpoznaniu w sprawie R M skazanego z art. 148 § 1 k.k. i inne zażaleń wniesionych przez skazanego i obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 12 marca 2014 roku, sygn. akt IV Kow 1930/13 w przedmiocie odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, II. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Kielcach na podstawie art. 160 § 1 pkt 4 k.k.w. odwołał warunkowe zwolnienie udzielone skazanemu R M postanowieniem Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 29 grudnia 2011 roku sygn. akt IV Kow 583/11/wz. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli R M oraz jego obrońca. W osobiście złożonym zażaleniu skazany zarzucił zaskarżonemu --- STRONA 2 --- 2 orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na jego treść, to jest art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. polegającą na przeprowadzeniu czynności, podczas gdy skarżący usprawiedliwił niestawiennictwo w sposób prawidłowy i wniesiono o nieprzeprowadzanie czynności bez jego obecności, co rażąco naruszyło prawo skazanego do obrony, a w konsekwencji uniemożliwiło wypowiedzenie się skazanego co do przedmiotu sprawy. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i nieodwoływanie warunkowego przedterminowego zwolnienia oraz o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Kielcach. Obrońca skazanego zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. poprzez prowadzenie postępowania pod nieobecność skazanego R M, mimo że była ona obowiązkowa co wynika wprost z wezwania na posiedzenie na dzień 12 marca 2014 roku oraz pominięcia zwolnienia lekarskiego od lekarza biegłego uprawnionego wraz z wnioskiem o zmianę terminu posiedzenia, 2. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia a to art. 2 k.p.k. w zw. z art. 366 k.p.k. i z art. 167 k.p.k. poprzez pominięcie dowodu z zeznań świadka E B. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i nie odwoływanie warunkowego przedterminowego zwolnienia wobec skazanego R M oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Kielcach. --- STRONA 3 --- 3 Do zażalenia skarżący dołączył: dokumentację medyczną R M oraz zaświadczenie o zatrudnieniu. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie. W obu złożonych zażaleniach zarzucono Sądowi I instancji, że prowadził postępowanie w dniu 12 marca 2014 roku pod nieobecność skazanego, mimo że była ona – w ocenie obrońcy skazanego – obowiązkowa, a R M usprawiedliwił swe niestawiennictwo, przedkładając zwolnienie od lekarza sądowego. Stosownie do treści art. 22 § 1 k.k.w. prokurator, skazany oraz jego obrońca, sądowy kurator zawodowy, pokrzywdzony, a także inne osoby, o których mowa w art. 19 § 1, mają prawo wziąć udział w posiedzeniu, gdy ustawa tak stanowi. Takie uprawnienie przewiduje między innymi art. 160 § 3 k.k.w., zgodnie z którym w posiedzeniu w przedmiocie odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia ma prawo wziąć udział prokurator, skazany oraz obrońca, sądowy kurator zawodowy, a gdy skazany pozostaje pod dozorem osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, organizacji lub instytucji, o której mowa w art. 159 § 1, także ta osoba lub przedstawiciel stowarzyszenia, organizacji lub instytucji. Jednocześnie zgodnie z art. 22 § 1a k.k.w. niestawiennictwo osób, o których mowa w § 1, należycie zawiadomionych o terminie i celu posiedzenia, nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, z wyjątkiem obrońcy w wypadkach określonych w art. 8 § 2, chyba że sąd orzeka na korzyść lub zgodnie z wnioskiem skazanego. Należy wskazać, że ustawowe przyzwolenie na rozpoznanie sprawy mimo niestawiennictwa stron, w sytuacji gdy obowiązkowe jest zawiadomienie ich o terminie i celu posiedzenia, nie dotyczy sytuacji, gdy strona usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wniosła o --- STRONA 4 --- 4 nieprzeprowadzanie czynności bez jej obecności, gdyż w tym zakresie ma odpowiednie zastosowanie art. 117 § 2 i 3 k.p.k. (zob. Kazimierz Postulski: Komentarz do art.22 Kodeksu karnego wykonawczego , Lex). Należy podzielić zarzuty skarżących, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia powyższych przepisów procedury, prowadząc postępowanie pod nieobecność skazanego, który w należyty sposób usprawiedliwił swoją nieobecność a jego obrońca wniósł o odroczenie posiedzenia. W ocenie sądu odwoławczego nie można jednak uznać, aby naruszenie to miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Przede wszystkim należy wskazać, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu pod nieobecność skazanego, który wniósł o odroczenie posiedzenia nie jest uchybieniem o charakterze bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., gdyż zgodnie z art. 160 § 3 k.k.w. udział skazanego w posiedzeniu nie ma charakteru obowiązkowego. Wbrew twierdzeniom obrońcy nie można także uznać, że obecność R M na posiedzeniu stała się obligatoryjna z uwagi na wezwanie skazanego do stawiennictwa na posiedzeniu przez Sąd I instancji. Wskazać należy, że podstawę odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia stanowiło rażące naruszenie przez skazanego porządku prawnego poprzez popełnienie przestępstw kradzieży na terenie Czech i Austrii, których to okoliczności nie kwestionował sam skazany jak i jego obrońca, zarówno w trakcie postępowania jak i w złożonych środkach odwoławczych. Zarówno skazany jak i jego obrońca skorzystali z możliwości zaskarżenia wydanego postanowienia, ale przedstawione przez nich argumenty nie podważyły skutecznie tego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego należało uznać, że eksponowane w zażaleniach uchybienie nie miało wpływu na treść postanowienia. Odnosząc się do zarzutu obrońcy skazanego, że Sąd I instancji nieprawidłowo pominął dowód z zeznań I B, (lekarza sądowego, który --- STRONA 5 --- 5 wystawiał R M zaświadczenia lekarskie – k. 14) należy wskazać, że dowód ten odnosił się do kwestii zdolności skazanego do stawiennictwa na posiedzeniu, a jego pominięcie nie miało wpływu na treść zaskarżonego postanowienia. Żaden ze skarżących nie kwestionował okoliczności, które stanowiły podstawę do odwołania R M warunkowego przedterminowego zwolnienia. Trafnie uznał Sąd I instancji, że R M popełniając w okresie próby przestępstwa kradzieży na terenie Austrii i Czech (za co został skazany prawomocnymi wyrokami) dopuścił się rażącego naruszenia porządku prawnego, co zgodnie z art. 160 § 1 pkt 4 k.k.w. stanowi podstawę do odwołania skazanemu warunkowego zwolnienia. Obrońca skazanego w złożonym zażaleniu wskazał, że R M od dłuższego czasu leczy się psychiatrycznie, jednocześnie podejmuje próby normalnego funkcjonowania w społeczeństwie, jest zatrudniony w Przedsiębiorstwie […]. Zgodnie z art. 160 § 5 k.k.w. sąd może odstąpić od odwołania warunkowego zwolnienia, o którym mowa w § 1, w wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami. W ocenie Sądu odwoławczego powoływane przez skarżącego okoliczności nie stanowią jednak wyjątkowego wypadku, o jakim mowa w powołanym przepisie, który uzasadniałby odstąpienie od odwołania R M warunkowego przedterminowego zwolnienia. Wobec powyższego, wobec spełnienia przesłanek z art. 160 § 1 pkt 4 k.k.w, postanowienie Sądu Okręgowego uznać należy za prawidłowe. Uwzględniając powyższe Sąd Apelacyjny zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy, a R M zwolnił od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze, uznając że ich uiszczenie byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe.