Postanowienie II AKzw 447/07 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2007 roku

--- STRONA 1 --- | A Sygn. akt II AKzw 447/07 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2007 roku 'Sąd Apelacyjny w Krakowie w Il Wydziale Karnym w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Ryszard Kałwa Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Zefiryna Jelenia po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 czerwca 2007 roku sprawy TW z jego wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie z reszty kary pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 25 stycznia 2005 roku sygn. akt (...) zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 grudnia 2005 roku sygn. akt (...) na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 22 maja 2007 roku - na mocy art. 437 $ 1 i 2 w zw. z art. 438 pkt 21 3 i w zw. z art. 1 $ 2 kkw postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Tarnowie do ponownego rozpoznania. ś Uzasadnienie T W odbywa od dnia 15 kwietnia 2003 roku do dnia 15 kwietnia 2010 roku łącznie siedem lat pozbawienia wolności za trzy przestępstwa d-prowadzenia swych trzech małoletnich córek do obcowania płciowego (w tym dwa w warunkach ciągu przestępstw), za zgwałcenie w warunkach ciągu przestępstw swej małżonki oraz za znęcanie się fizyczne i psychiczne nad małżonką oraz pięciorgiem dzieci. Postanowieniem z dnia 22 maja 2007 roku Sąd Okręgowy w Tarnowie odmówił jego wnioskowi o przedterminowe zwolnienie z reszty tej kary uznając, że choć skazany dobrze się sprawuje w zakładzie karnym, był nagradzany regulami- nowo, a nie był karany dyscyplinarnie, realizuje zadania programu indywidualnego i pracuje odpłatnie, to jednak nie rokuje respektowania prawa, gdyby go teraz uwolnić, bo przez wiele lat krzywdził rodzinę, dopuszczał się wobec córek i małżonki przestępstw przeciw wolności seksualnej, znęcał się nad nimi, a nie można mu --- STRONA 2 --- . uwierzyć, że zrozumiał naganność swych postępków, skoro nie przejawia żalu za to, N co zrobił. Od tego postanowienia odwołał się skazany, zarzucając mu /1/ błąd w ustale- niach faktycznych i /2/ obrazę przepisów postępowania poprzez pominięcie dowodów przemawiających za warunkowym zwolnieniem. Wniósł, by zmienić to postanowienie i udzielić mu żądanego zwolnienia, ewentualnie, by je uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi | instancji, a wywodził, że Sąd pominął, że nienagannie się zachowywał w trakcie odbywania kary i był nagradzany podobnie, dobrze sprawował się przed osadzeniem, bo pracował i to nawet społecznie, jak i że chce się pojednać z pokrzywdzonymi, że napisał już do nich list z prośbą o wybaczenie. Wywodził dalej skarżący, że zdołał się zresocjalizować, że zrozumiał dawne błędy, żałuje ich i do przestępstw nie wróci, że ma możliwość zatrudnienia, mógłby naprawić szkody i pomóc schorowanej matce, z którą zamieszka, w tym w gospodarstwie. Zarzucał, że za zwolnieniem go przemawia zasada humanitaryzmu, skoro jego matka jest w potrzebie, a on chciałby sobie ułożyć życie, zapobiec wzrostowi zadłużenia alimentacyjnego i zniszczeniu gospodarstwa. Prokurator wniósł, by zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje. Nie można odmówić racji zażaleniu, nie tyle z powodów zarzucanych w zażaleniu, co raczej z powodu rażącej niesprawiedliwości tego orzeczenia. Skoro Sąd Okręgowy „przyznaje iż jego (skazanego- dop. SA) postawa w zakładzie karnym jest właściwa”, to powodem odmówienia skazanemu zwolnienia było w istocie to tylko, że nie uznał on słuszności skazania go za przypisane mu przestępstwa. Tak motywowane orzeczenie jest nie do zaakceptowania jako sprzeczne z zakazem wymuszania samooskarżenia i racjonalnością ustalania prognozy przestrzegania prawa (art. 438 pkt 2 i 3 kpk). Sąd Apelacyjny wiele razy wyrażał ten pogląd i obecnie również go podtrzymuje. „Przyjmując samopotępienie się skazanego na jego dobro, jako zapowiedź poprawy, nie powinno się w orzekaniu stosować form wymuszających takie oświadczenia. Stosując je, łatwo spowodować deklarowanie takiej postawy, nieszczere udawanie przez skazanego własnej winy” (KZS 6/01 poz. 35). Skutki takie widać i w tej sprawie, gdy skazany pisze w zażaleniu o skierowaniu do pokrzywdzonych prośby o wybaczenie; nie miałyby mu czego wybaczać, jeśliby nie popełnił przypisanych mu przestępstw. Skazany ma prawo podważać nawet prawomocny wyrok, także środkami nadzwyczajnymi, także --- STRONA 3 --- * / korzystać z pozakrajowych instytucji wymiaru sprawiedliwości. Jeśli skazany potępia swe przestępstwo, jest to sygnał liczący się dla przedterminowego zwolnienia, ale jeśli tego nie czyni, nie oznacza to, że na przedterminowe zwolnienie nie zasługuje” (KZS 12/02 poz. 32). „Przyznanie się do popełnienia czynu, za który skazany odbywa karę, nie ma istotnego znaczenia w orzekaniu o przedterminowym zwolnieniu, bo poprawnie mogą żyć po zwolnieniu zarówno ci, którzy uznali swą winę, jak i co ją negują mimo prawomocności orzeczenia” (KZS 11/05 poz. 32). Sąd Apelacyjny i w tej sprawie wyraża pogląd, że przedterminowo zwolniony. z odbycia reszty kary może być sprawca każdego przestępstwa, jakie by nie było poważne, jeśli na to zasłużył i poprawił się na tyle, że więcej przestępstw nie będzie popełniał. Ustawodawca żadnego typu ani rodzaju przestępstw nie wykluczył od tego zwolnienia, a jedynie limitował niektóre sytuacje (KZS 9/02 poz. 12). Nie powinno się odmawiać przedterminowego zwolnienia wbrew słuszności i celowości (sprawiedliwości) także z powodów pragmatycznych, bo taka praktyka może spowodować załamanie się praktyki penitencjarnej z dalekosiężnymi konsekwencjami, których omawianie przekracza ramy jednostkowego postano- wienia. Skoro skazany dobrze się sprawował w trakcie odbywania kary, to zasłużył na przedterminowe zwolnienie. Niesłuszne było odmówienie mu tego z powodów w części nieracjonalnych, a w części sprzecznych z prawem procesowym. Dlatego nie można było aprobować zaskarżonego orzeczenia. Sprawa powinna być ponownie rozważona przez Sąd Okręgowy z pominię- ciem tych powodów, a z pogłębionym rozważeniem warunków przyszłego życia skazanego na wolności, jako weryfikujących celowość udzielenia zwolnienia, a to mieszkania, zajęcia, środków utrzymania, najbliższego otoczenia itd. Nie od rzeczy będzie zbadać możliwość kontaktowania się skazanego z pokrzywdzonymi, zatem i ich stosunek do niego i takiej ewentualności, zwłaszcza że będzie to miało znaczenie nie tylko na wypadek zwolnienia przedterminowego, ale i nieuchronnego zwolnienia po odbyciu całej kary. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Okręgowy - o ile podzieli pogląd, że ska- zany zasłużył na przedterminowe zwolnienie z reszty kary — pominie w swych rozważaniach, że skazany nie uznaje swej winy, a rozważy celowość zwolnienia skazanego. W tym celu wysłucha Sąd skazanego jak zamierza ułożyć sobie życie po odzyskaniu wolności i sprawdzi odpowiednimi środkami rzetelność tych planów. Na --- STRONA 4 --- * . ) podstawie informacji zawartych w aktach poprzedzających wyrok ustali Sąd stan 3 tamtoczesnej osobowości skazanego, w tym jego skłonności seksualnych i biorąc pod uwagę spostrzeżenia z okresu odbywania kary, rozważy celowość poddania go ponownemu. badaniu psychologicznemu (zasięgnie także opinii biegłego seksuologa), a ewentualnie — jedynie w razie konieczności takiego postąpienia — zasięgnie wiadomości co do możliwości przyszłych kontaktów skazanego z pokrzyw- dzonymi. Nie ma znaczenia proporcja kary odbytej do pozostałej, ani: narastanie zadłużenia alimentacyjnego, ani humanitaryzm postępowania, ani choroba matki skazanego, zarzucane w zażaleniu jako przeoczone przez Sąd Okręgowy. Okoliczności te nie maja znaczenia dla przedmiotu orzekania a to sprawiedliwości przedterminowego zwolnienia skazanego z reszty kary. Z tych przyczyn orzeczono jak wyżej na mocy powołanych przepisów prawa.