Postanowienie II AKzw 445/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 445/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Tadeusz Tokarski Protokolant: st.sekr.sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Knapika po rozpoznaniu w sprawie R W skazanego z art. 286§1 kk i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 11 marca 2014 roku, sygn. akt III Ko 580/13 w przedmiocie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art.437 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia 1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; 2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Krakowie w trybie art. 75§ 2 kk zarządził wobec skazanego wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie III K 86/12 Sądu Okręgowego w Krakowie. W ocenie Sądu I instancji skazany uchylał się od obowiązku naprawienia szkody, nie podjął bowiem żadnych czynności zmierzających do wykonania tego obowiązku. Za niewystarczające Sąd I instancji uznał w tym względzie złożenie przez skazanego pokrzywdzonemu bankowi propozycji przekazania należących do niego działek. --- STRONA 2 --- 2 Powyższe postanowienie zaskrzył zażaleniem obrońca skazanego i zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie skazany nie miał i nie ma zamiaru szkody naprawić oraz że nie podjął on żadnych realnych czynności w celu jej naprawienia oraz iż brak było przeszkód, aby skazany podjął stałą pracę; 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 92 kpk w zw. z art. 97 kpk poprzez: − brak ustalenia, czy skazany znał stanowisko pokrzywdzonego banku wyrażone w piśmie z dnia 17 czerwca 2013 roku w przedmiocie zgody na sprzedaż przez skazanego nieruchomości na wolnym rynku w szczególności, czy pismo otrzymał; − nieuwzględnienie sytuacji rodzinnej skazanego przy orzekaniu (choroba ojca). W konkluzji zażalenie wniosło o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez niezarządzanie wobec skazanego wykonania kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Nadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z kserokopii dokumentu potwierdzającego wpłatę 600 zł na konto komornika w sprawie I Km 4022/12. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stanowisko Sądu I instancji, że skazany uchylał się od nałożonego na niego w wyroku skazującym obowiązku naprawienia szkody należało podzielić. --- STRONA 3 --- 3 Wbrew zarzutowi skarżącego Sąd Okręgowy zasadnie przyjął, że skazany w okresie próby nie podjął żadnych działań w celu naprawienia szkody pokrzywdzonemu bankowi. Nie można było zgodzić się ze skarżącym, że zwrócenie się przez skazanego w maju 2013 roku (zatem po blisko roku od wydania wyroku skazującego) do banku z propozycją sprzedaży nieruchomości w M nie podważało ustalenia, że skazany uchylał się od wykonania nałożonego na niego obowiązku naprawienia szkody. Nietrafnie zarzucił skarżący, jakoby to obowiązkiem Sądu Okręgowego było zbadanie, czy bank odpowiedział na propozycję skazanego w szczególności, czy doręczył mu pismo, na które powołał się w korespondencji z Sądem Okręgowym. Nie budzi wątpliwości, że to skazany powinien wykazać, że nie otrzymał odpowiedzi ze strony banku, co obecnie zarzucił skarżący. W sytuacji, gdy pokrzywdzony bank wskazał, iż taką odpowiedź skazanemu wysłał i dostarczył kopię pisma, przeciwne stanowisko skarżącego pozostawało gołosłowne i wspierało ustalenie o braku aktywności skazanego w zakresie realizacji obowiązku nałożonego na niego w okresie próby. Już z samego doświadczenia życiowego wynika, i nie jest konieczne posiadanie żadnej specjalistycznej wiedzy, że kierując do wierzyciela propozycję uregulowania długu oczekuje się na odpowiedź i podejmuje się kroki, jeśli się jej nie otrzyma. Fakt długoletniego osadzenia skazanego i rzekoma jego nieporadność w ocenie Sądu odwoławczego nie stanowiły w tym zakresie żadnej przeszkody. Ponadto skarżący nie wskazał żadnych powodów, dla których bank miałby nie przekazywać swojego stanowiska skazanemu w związku z jego propozycją. Tezę wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu wspierała także treść akt sprawy, wynika z nich, że skazany w okresie próby podejmował jedynie prace dorywcze, a jednocześnie nie spłacał ciążących na nim zobowiązań alimentacyjnych. Wbrew zarzutowi skazanego nie opiekował się także ojcem, co miałoby --- STRONA 4 --- 4 stanowić jak zarzucał skarżący przeszkodę do podjęcia pracy zarobkowej. Co do tej ostatniej okoliczności należało zauważyć, że istotnie co podkreślił skarżący w rozmowie z kuratorem, która miała miejsce w obecności skazanego ojciec skazanego, przyznał, że syn się nim dobrze opiekuje, ale już z pozostałych ustaleń kuratora wynikało, że skazany z ojcem nie mieszkał, a tylko sporadycznie go odwiedzał i nie pomagał mu. Poza tym stanowisko skarżącego, jakoby choroba ojca uniemożliwiała skazanemu poszukiwanie aktywnie zatrudnienia, a tym samym wywiązanie się z obowiązku naprawienia szkody osłabiała także okoliczność, iż ojciec skazanego mógł liczyć na pomoc ze strony opieki społecznej, z której zrezygnował. Obecność syna nie była zatem niezbędna. Bez wpływu na zasadzone postanowienie pozostawało dokonanie wpłaty przez skazanego na rzecz banku w dniu 1 kwietnia 2014 roku kwoty 600 złotych. Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że skazany nie miał żadnych przeszkód, aby postarać się o znalezienie pracy i choćby stopniowo regulować zobowiązanie na rzecz banku. W tym kontekście na uwagę zasługiwało stanowisko banku, z którego wynikało, że był zainteresowany polubownym załatwieniem sprawy i uchronieniem skazanego od egzekucji. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie zwalniając skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze przy uznaniu, że byłoby to dla skazanego zbyt uciążliwe.