Postanowienie II AKzw 444/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 444/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant Beata Kicińska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego i obrońcę J. S. na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2014r. (sygn. akt V 2 Kow 5151/13/wz) w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: 1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. N. kwotę 147,60 zł. w tym podatek VAT tytułem nieopłaconej obrony z urzędu. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 12 lutego 2014r. odmówił udzielenia warunkowego zwolnienia skazanemu J. S.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 3 k.p.k. zarzucił bląd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść – poprzez przyjęcie, że sposób zachowania skazanego przed popełnieniem przestępstwa, okoliczności jego popełnienia oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa i w czasie odbywania kary pozbawienia wolności przemawiają za nieuwzględnieniem --- STRONA 2 --- wniosku skazanego, pomimo posiadania przez skazanego gotowości do podejmowania zachowań społecznie poprawnych. W oparciu o powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego J. S. na uwzględnienie nie zasługuje. Zwrócić należy tu przede wszystkim uwagę na to, że zawsze jako zasada powinno być postrzegane odbywanie prawomocnie orzekanej kary w całości, a więc w takim rozmiarze w jakim została ona wymierzona i w sposób nieprzerwany. Wyjątkiem od tej zasady jest zarówno instytucja warunkowego przedterminowego zwolnienia jak i przerwy w odbywaniu kary. I tak właśnie, jako wyjątkowe obie te instytucje winny być postrzegane zarówno przez sądy penitencjarne jak i skazanych. Warunkowe przedterminowe zwolnienie zawsze winno wiązać się z jednoznacznym postępem resocjalizacyjnym, jest przecież formą nagrody, nie zaś czymś należnym, w każdym przypadku. Zatem decyzja Sądu I instancji o braku pozytywnej prognozy na przyszłość w odniesieniu do J. S. jest w pełni uzasadniona i Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Okręgowego. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.