Postanowienie II AKzw 437/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 437/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. O. syna B. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 10 grudnia 2013r. (sygn. akt IV Kow 2045/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 2045/13/pr Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze odmówił D. O. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż sytuacja najbliższych skazanego nie jest na tyle trudna, by wymagała natychmiastowej obecności skazanego w warunkach wolnościowych. Nadto Sąd I instancji podkreślił, że przed osadzeniem skazany nie posiadał stałego zatrudnienia, nie daje więc obecnie gwarancji, że w trakcie przerwy mógłby wspomóc finansowo rodzinę. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na uznaniu, że wobec skazanego nie zachodzą przesłanki udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że ważne względy osobiste przemawiają za orzeczeniem przerwy, w szczególności zaś fakt, że matka skazanego z uwagi na stan zdrowia wymaga jego pomocy i opieki. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, ewentualnie zaś - o zwrot sprawy Sądowi I instancji w celu jej ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie D. O. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku D. O. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skazany posiada rodzeństwo, które na równi z nim, na podstawie art. 87 k.r.i o., jest zobowiązane do udzielenia wsparcia rodzicom. Nie można tracić z pola widzenia, że przerwa ma charakter wyjątkowy, a odbycie kary jest obecnie pierwszorzędnym zobowiązaniem dla skazanego, którego wykonania nie może on odkładać w czasie, dopóki nie wywiąże się z innych ciążących na nim obowiązków. Problemy bytowe i zdrowotne, z którymi boryka się matka skazanego, winny być zatem rozwiązane przez rodzeństwo skazanego. Także pozostałe plany skazanego nie wymagają jego obecności w warunkach wolnościowych. Do dyspozycji środkami zgromadzonym na rachunku bankowym skazanego, nie jest bowiem konieczne korzystanie z przerwy w karze. Wystarczające do realizacji tego celu będzie ustanowienie przez skazanego pełnomocnika, albo też skorzystanie z czasowych zezwoleń na opuszczenie zakładu karnego. Środki zgromadzone na rachunku bankowym skazanego mogą zaś posłużyć do sfinansowania remontu, którego przeprowadzenia domaga się matka skazanego. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.