Postanowienie II AKzw 433/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w skła

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 433/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego K. M. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 23 stycznia 2014r. (IV K.. (...)/wz) w przedmiocie warunkowego zwolnienia z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. art.1 § 2 kkw postanawia zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014r. zwolnił skazanego K. M. z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 7 sierpnia 2016r. Postanowienie to zaskarżył prokurator i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez niesłuszne uznanie, że opinia z miejsca odbywania kary daje podstawę do przyjęcia, iż skazany będzie przestrzegał porządku prawnego, a zwłaszcza nie popełni ponownie przestępstwa, w sytuacji, gdy charakter czynów, działanie w warunkach powrotu do przestępstwa, jego stosunek do tych czynów, a przede wszystkim fakt korzystania w przeszłości z warunkowego przedterminowego zwolnienia. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez nieuwzględnienie wniosku skazanego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie prokuratora nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Ustalenie przez Sąd Okręgowy pozytywnej prognozy kryminologicznej, na podstawie właściwości i warunków osobistych skazanego oraz jego zachowania w trakcie odbywania kary, jest prawidłowe. Zażalenie prokuratora nie dostarcza przekonywających argumentów, które mogłyby to ustalenie skutecznie podważyć. Sąd Okręgowy nie stracił z pola widzenia tych wszystkich okoliczności podnoszonych w zażaleniu, a odnoszących się do zachowania przed popełnieniem przestępstwa, ale uznał, że dla konstruowania prognozy kryminologicznej większe znaczenie ma zachowanie skazanego po popełnieniu przestępstwa i podczas odbywania kary. Stanął on na stanowisku, że pozytywne zachowanie skazanego podczas odbywania kary jest wynikiem właściwej resocjalizacji i zmiany jakie zaszły w jego zachowaniu, osobowości i w planach na dalsze życie mają charakter trwały. Takie stanowisko znajduje także potwierdzenie w tym, że administracja zakładu karnego zmieniła swoje stanowisko i na posiedzeniu Sądu przedstawiła prognozę pozytywną, popierając wniosek skazanego. Faktu tego nie zauważa Autor zażalenia, przywołując – na wsparcie swojego stanowiska – tylko wnioski z wcześniejszej opinii pisemnej dyrektora zakładu. --- STRONA 2 --- Odnosząc się do niektórych tez środka odwoławczego trzeba stwierdzić, że nie charakter czynu – jak napisano w zażaleniu – ale okoliczności popełnienia przestępstwa, mogą mieć znaczenie prognostyczne. Jednakże w takim wypadku konieczne jest wykazanie w jaki sposób te okoliczności przekładają się na prognozę społeczno- kryminologiczną. Natomiast zupełnie chybionym jest pogląd, jakoby okolicznością przemawiającą za nieuwzględnieniem wniosku skazanego jest odległy koniec kary i fakt, że był to pierwszy wniosek skazanego. Należy więc przypomnieć, że jedyną przesłanką warunkowego przedterminowego zwolnienia jest pozytywna prognoza społeczno-kryminologiczna, a - po jakim czasie odbywania kary może być ona dokonana - zostało przesądzone przez ustawodawcę. Upatrywanie zatem przeszkody do warunkowego zwolnienia w „odległym końcu kary” bądź w fakcie, że został uwzględniony pierwszy wniosek skazanego jawi się jako swoiste „poprawianie” ustawodawcy. Powyższe okoliczności oraz szeroki zakres nałożonych na skazanego obowiązków pozwala na zaakceptowanie stanowiska, że dalsza resocjalizacja skazanego może przebiegać już w warunkach kontrolowanej wolności. Nakazuje to utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy postanowiono – jak na wstępie.