Postanowienie II AKzw 429/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 429/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowlska po rozpoznaniu w sprawie skazanej B. H. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 24 lutego 2014r. (IV K.. 458/14/wz) w przedmiocie warunkowego zwolnienia z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. art.1 § 2 kkw postanawia zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 24 lutego 2014r. zwolnił skazaną B. H. z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 12 sierpnia 2018r. Postanowienie to zaskarżył prokurator i zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na niezasadnym, a co najmniej przedwczesnym przyjęciu, że w przypadku skazanej zaistniały okoliczności pozwalającej na sformułowanie pozytywnej prognozy społeczno-kryminologicznej, bez zasięgania opinii biegłego psychologa; - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 170 § 1 pkt 5 kpk polegającą na oddaleniu wniosku dowodowego prokuratora o uzyskanie dowodu z opinii psychologa. W oparciu o powyższe zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie prokuratora nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Jakkolwiek w środku odwoławczym podniesiono dwa zarzuty, to oba są oparte na tej samej podstawie faktycznej związanej z zaniechaniem przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy dowodu z opinii biegłego psychologa. Autor zażalenia, posługując się fragmentami uzasadnienia wyroku Sądu Krajowego w M., przedstawia przebieg popełnionego przez skazaną przestępstwa zabójstwa jako wyjątkowo brutalnego i popełnionego w atypowej sytuacji motywacyjnej, co wszystko uzasadniało dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia, jak skazana może zachować się na wolności w niekorzystnych i stresujących ją okolicznościach. Tymczasem wnikliwa lektura tego dokumentu prowadzi do wniosków odmiennych. Miedzy innymi w tej kwestii stwierdzono, że oskarżona działała z „oburzenia i rozgoryczenia z --- STRONA 2 --- tego powodu, że po miesiącach pracy, co najmniej częściowo odczuwalnej jako uciążliwa, musiała wracać bez należnej jej wypłaty do dziecka i męża do Polski. (…) Tak umotywowany stan wzburzenia był po ludzku zrozumiały, w każdym razie nie należało go ocenić jako stojącego na najniższym poziomie” (str.29). Takie ustalenia i oceny Sądu skazującego absolutnie nie nakazywały zasięgania opinii psychologa na okoliczność możliwej reakcji skazanej na wolności w sytuacji niekorzystnej dla niej. Co więcej, przez cały okres pobytu skazanej w izolacji więziennej nie odnotowano żadnego przypadku agresji lub innych zachowań nietypowych, które uzasadniałyby potrzebę poddanie jej badaniom psychologicznym. Takim badaniom była poddana tylko raz, ale z powodu ubieganie się o przedłużenie pobytu jej córki na terenie DMDz przy Zakładzie Karnym w K.. W tej sytuacji należy stwierdzić, wbrew wywodom zażalenia, że nie wystąpiły okoliczności uzasadniające rozszerzenie podstawy prognozy społeczno-kryminologicznej o opinię biegłego psychologa. Nietrafny jest także zarzut obrazy art. 170 § 1 pkt 5 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego prokuratora. Wskazany wyżej przepis daje organowi procesowemu prawo do oddalenia wniosku dowodowego, jeżeli zmierza on do przedłużenia postępowania. Przeprowadzanie dowodu zbędnego, a przynajmniej niekoniecznego, niewątpliwe skutkuje przedłużeniem postępowania. Ustalenie przez Sąd Okręgowy pozytywnej prognozy kryminologicznej, na podstawie właściwości i warunków osobistych skazanej oraz jej zachowania w trakcie odbywania kary i realistycznych planów odnośnie trybu życia na wolności, jest prawidłowe. Zażalenie prokuratora nie dostarcza przekonywających argumentów, które mogłyby to ustalenie skutecznie podważyć. Powyższe okoliczności oraz szeroki zakres nałożonych na skazaną obowiązków pozwala na zaakceptowanie stanowiska, że dalsza jej resocjalizacja może przebiegać już w warunkach kontrolowanej wolności. Nakazuje to utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy postanowiono – jak na wstępie.