Postanowienie II AKzw 425/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 425/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanej M. C. córki S. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 24 lutego 2014r. (sygn. akt IV Kow 764/14/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 lutego 2014r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 764/14/pr Sąd Okręgowy w Opolu odmówił skazanej udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Wskazał, że z opinii o stanie zdrowia M. C. wynika, że pobyt w zakładzie karnym nie zagraża jej życiu ani zdrowiu. Nadto Sąd I instancji podkreślił, że obrońca skazanej, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udokumentował należycie wniosku o udzielenie przerwy w karze. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanej zarzucając: - niepoczynienie żadnych ustaleń w przedmiocie stanu zdrowia skazanej, a to nie dopuszczenie dowodu z zawnioskowanych we wniosku o udzielenie przerwy w karze dowodów z opinii biegłych sądowych psychiatrów i neurologa na okoliczność stanu zdrowia skazanej oraz nie zwrócenie się do wskazanych placówek medycznych z B. o nadesłanie dokumentacji medycznej skazanej, podczas gdy z już przedłożonej do wniosku szczątkowej dokumentacji medycznej wynika, że skazana cierpi na poważne dolegliwości psychiatryczne oraz ciężką chorobę neurologiczną (związane z kręgosłupem), które mogą w przypadku kontynuacji izolacji więziennej zagrażać jej życiu lub sprowadzić dla jej życia poważne niebezpieczeństwo; - naruszenie przepisu art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk przez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego obrony o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych sądowych z zakresu psychiatrii i neurologii w sytuacji, gdy określenie faktycznego stanu zdrowia ma niezwykle istotne znaczenie dla sprawy, a z uwagi na to, że skazana od 2009r. mieszkała --- STRONA 2 --- poza granicami kraju i nie dysponuje dokumentacją medyczną z kontynuowanego tam leczenia, nie można innymi środkami dowodowymi wykazać, że cierpi na ciężką chorobę uzasadniającą udzielenie jej przerwy w karze; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż na podstawie przytoczonych okoliczności dotyczących sytuacji zdrowotnej skazanej nie zachodzi obligatoryjna przesłanka udzielenia jej przerwy w karze pozbawienia wolności w postaci choroby psychicznej oraz innej ciężkiej choroby neurologicznej, uniemożliwiającej dalsze wykonywanie kary. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, ewentualnie zaś - o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że z opinii o stanie zdrowia skazanej nie wynika, by cierpiała ona na chorobę psychiczną ani też inną ciężką chorobę w rozumieniu art. 150 § 2 kkw. Dane i wnioski zawarte w powyższej opinii wykluczyły wątpliwości co do stanu zdrowia skazanej. W pełni zasadne było zatem oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych sądowych z zakresu psychiatrii i neurologii. Wnioskujący w żaden sposób nie udowodnił przedstawionych we wniosku twierdzeń odnośnie stanu zdrowia skazanej. Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji, z dokumentów przedstawionych przez obrońcę nie wynika, by skazana leczyła się psychiatrycznie lub neurologicznie. Nie można zaś tracić z pola widzenia, że z uwagi na treść art. 19 § 3 kkw to na wnioskującym spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania schorzeń skazanej. Sąd nie ma obowiązku samodzielnego ustalania istnienia przesłanek, w oparciu o które miałaby być udzielona przerwa w wykonaniu kary. To wnioskujący był zobowiązany do przedłożenia dokumentacji lekarskiej, która wskazywałaby na schorzenia skazanej. Sąd nie był więc zobligowany do zwracania się do wskazanych placówek medycznych o nadesłanie dokumentacji medycznej skazanej. Ciążyłby na nim obowiązek w tym zakresie tylko wówczas, gdyby pozyskanie tej dokumentacji przez wnioskującego było niemożliwe. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie nastąpiła. Nie istniała żadna przeszkoda w pozyskaniu dokumentacji lekarskiej. Skazana mogła bowiem upoważnić osobę, której udostępniono by historie jej leczenia (por.: art. 26 i art. 27 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta Dz.U. 2012.159 j.t.). W obecnym stanie faktycznym nie zaistniały zatem wątpliwości odnośnie stanu zdrowia skazanej. W pełni uzasadnionym jest zatem oparcie się na wnioskach wynikających z opinii sporządzonej przez więzienną służbę zdrowia. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.