Postanowienie II AKzw 424/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 424/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant Beata Kicińska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazaną A. P. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 24 lutego 2014r. (sygn. akt IV Kow 139/14/wz) w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 24 lutego 2014r. odmówił udzielenia warunkowego zwolnienia skazanej A. P.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skazana zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanej A. P. na uwzględnienie nie zasługuje. Materialną przesłanką stosowania instytucji warunkowego zwolnienia z art. 77 § 1 k.k. jest istnienie pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec skazanej. Przekonanie o tym, że skazana po zwolnieniu będzie przestrzegała porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa, oparte musi być na wnikliwej i wszechstronnej ocenie wszystkich okoliczności, o których mowa w art. 77 § 1 k.k. Zachowanie skazanej w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności jest jedną z wielu przesłanek, na których można i należy budować przekonanie co do efektywności procesu resocjalizacji skazanego. Sąd Okręgowy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia dokonał właściwych ustaleń i ocen w zakresie istnienia przesłanek materialnych stosowania omawianej tutaj instytucji - sposób życia skazanej po --- STRONA 2 --- popełnieniu przestępstwa, okoliczności popełnionych przestępstw i innych istotnych w tym zakresie faktów. Owa ujemna prognoza kryminologiczna była rezultatem kumulatywnej oceny wszystkich kryteriów zawartych w przepisie dotyczącym instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny w pełni akceptując stanowisko Sądu I instancji utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.