Postanowienie II AKzw 423/07 Dnia 20 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 423/07 Dnia 20 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: (..) SSA.B.T. Protokolant — sekr. sąd. M. K. przy udziale prokuratora ' po rozpoznaniu w sprawie M. C. skazanego za przestępstwo z art. 278 $ 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 9 maja 2007 r. w przedmiocie udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 8 1 k.p.k. i art. 624 8 1 k.p.k. w zw. z art. 1 $ 2 k.k.w. oraz art.29 ust.1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U.Nr 123/2002,poz. 1058 ze zm ) w zw. z 815 pkt 3 w zw. z $2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. 2002 Nr 163, poz.1348). postanawia l. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; IL. zasadzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. G. — Kancelaria Adwokacka w L. 146,40 złotych (sto czterdzieści sześć 40/100) tytułem opłaty za obronę skazanego sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym; I. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Siedlcach odmówił skazanemu udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia uznając, iż nie zachodzą wobec niego przesłanki przemawiające za jego udzieleniem. Postanowienie powyższe zaskarżył obrońca skazanego, który zarzucił orzeczeniu: - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 282, 4, 7, 36681, 410 oraz 42481 k.p.k. w zw. z art.182 K.kw. poprzez nienależyte rozważenie i ocenienie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do dowolnych, błędnych i niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń faktycznych; --- STRONA 2 --- ” IJ - naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art.7781k.k. iart.78p1i 2 k.k. wyrażającą się w nieudzieleniu skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia w sytuacji, kiedy z należytej oceny materiału dowodowego .- wynika, że skazany spełnia przesłanki do zastosowania wobec niego tej instytucji. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie może być uwzględnione. Materialną przesłanką stosowania instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia unormowanego w art.7781 k.k. jest istnienie pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec skazanego. Owa dodatnia prognoza winna być rezultatem kumulatywnej oceny wszystkich kryteriów zawartych w w/w przepisie. Sąd Okręgowy analizując zgromadzone w sprawie dowody uznał, że wobec skazanego takiej prognozy postawić nie można. W ocenie Sądu Apelacyjnego brak jest podstaw do kwestionowania tego stanowiska. Faktem jest, że zachowanie skazanego w warunkach izolacji więziennej jest właściwe, jednakże nie wyróżnia się ono niczym szczególnie pozytywnym, należy ocenić je jako typowe zachowanie, jakiego należy oczekiwać od każdego skazanego. Poza tym biorąc pod uwagę okoliczności takie jak wielokrotna karalność, korzystanie w przeszłości z warunkowego zwolnienia i ponowne wejście w konflikt z prawem, wnioskować należy, że stopień demoralizacji skazanego jest w istocie wysoki. Zatem tylko oddziaływania resocjalizacyjae w warunkach więziennych mogą doprowadzić do ukształtowania w jego osobowości pożądanych postaw społecznych, w tym w zakresie obowiązku przestrzegania porządku prawnego. Orzeczona kara pozbawienia wolności nie spełniła jeszcze swoich celów, a więc proces resocjalizacji winien być kontynuowany. Wobec tak postawionej prognozy należy uznać, że dalsze wykonywanie kary wobec skazanego jest zarówno konieczne, jak i celowe. Nie ma racji skarżący zarzucając Sądowi I Instancji naruszenie przepisu art.77$1 i art.78$1 i 2 k.k., bowiem obrazy prawa materialnego nie stanowi samo nieskorzystanie przez sąd z przysługujących mu możliwości określonego rozstrzygnięcia, a więc gdy nie skorzystał on z jedynie fakulatywnie przewidzianych rozstrzygnięć. Obraza przepisów prawa materialnego (error iuris) polegać może na błędnej wykładni przepisu, zastosowaniu nieodpowiedniego przepisu, zastosowaniu go w niewłaściwy sposób, bądź też na zastosowaniu danego przepisu, mimo zakazu określonego rozstrzygania, lub niezastosowaniu normy, której stosowanie było obowiązkowe. Zatem naruszenie przepisów prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu. Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżący kwestionuje poczynione przez sąd penitencjarny ustalenia odnośnie zachowania skazanego w zakładzie karnym, jego właściwości iwarunków osobistych. Tego typu uchybienia dają podstawę do twierdzenia o błędzie w ustaleniach faktycznych, nie zaś do zarzutu obrazy prawa materialnego. Rozstrzygnięcie o opłacie za obronę sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym uzasadniają powołane wyżej przepisy ustawy Prawo o adwokaturze oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. Orzekając w przedmiocie wydatków za postępowanie odwoławcze Sąd Apelacyjny miał na względzie fakt, że skazany nie jest zatrudniony w zakładzie karnym, nie posiada na koncie żadnej kwoty, zatem uznać należało, że poniesienie wydatków za postępowanie odwoławcze byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Dlatego na podstawie art. 624 $ 1 kpk. w zw.zart.18 2 k.k.w. zwolniono go od ich uiszczenia Z tych też względów Sąd Apelacyjny orzekł, jak wyżej. ,