Postanowienie II AKzw 422/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 422/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia S.A. Andrzej Kaczmarek Protokolant – st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale Zbigniewa Nowosada – prokuratora Prokuratury Okręgowej w Zamościu del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie R. M. skazanego za przestępstwa z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 5 marca 2014 roku o odmowie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od skazanego R. M. na rzecz Skarbu Państwa 20 (dwadzieścia) złotych wydatków postępowania odwoławczego. U z a s a d n i e n i e Wskazanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Zamościu nie uwzględnił wniosku skazanego R. M. o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności. Zażalenie na to rozstrzygnięcie złożył skazany, domagając się zmiany tego orzeczenia poprzez odroczenie wykonania kary na okres 6 miesięcy. Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniosek skazanego przez pryzmat przesłanek określonych w art. 151 § 1 k.k.w., Sąd Okręgowy w Zamościu słusznie uznał, że eksponowane w nim względy natury rodzinnej nie uzasadniają odroczenia wykonania orzeczonej wobec R. M. kary pozbawienia wolności. Stanowisko to ukształtowane w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne, poprzedzone analizą całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku, ocenionych w zgodzie z dyrektywami art. 7 k.p.k., nie może zostać obalone argumentacją zażalenia, która sprowadza się de facto do ogólnikowej polemiki ze skarżonym postanowieniem. Przypomnieć bowiem trzeba, że instytucja przewidziana w art. 151 § 1 k.k.w. służy łagodzeniu nie każdych, a jedynie zbyt ciężkich (cięższych niż typowe, wyjątkowo ciężkich) skutków, jakie może przynieść ze sobą dla skazanego natychmiastowe, niezwłoczne pozbawienie wolności. Tymczasem w świetle ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji, brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia wobec skazanego wskazanych wyżej następstw przemawiających za możliwością odroczenia wykonania kary. Natychmiastowe osadzenie skazanego do odbycia kary pozbawienia wolności nie --- STRONA 2 --- zagrozi bowiem istotnie podstawowym potrzebom bytowym jego rodziny (w szczególności zaś żony oraz dziecka). Jak trafnie uwypuklił sąd okręgowy, żona R. M. (dodać przy tym trzeba, że jest ona osobą młodą i zdrową) może kontynuować działalność gospodarczą prowadzoną dotychczas przez skazanego, czy to osobiście, czy to przez osobę najemną, jak również może ona zwrócić się o wsparcie do pozostałych członków rodziny oraz ewentualnie skorzystać z pomocy instytucjonalnej. W świetle przedstawionych wyżej racji – nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia – zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. Orzeczenie o wydatkach w postępowaniu odwoławczym uzasadniają przepisy art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Kierując się powyższymi względami Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu. 2