Postanowienie II AKzw 421/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 421/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego B. B. syna A. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2013r. (sygn. akt V Kow 2254/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2254/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił B. B. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż sytuacja bytowa najbliższych skazanego jest stabilna z tendencją do poprawy. Mają oni zapewnione miejsce zamieszkania i korzystają z zasiłków socjalnych. Nadto Sąd I instancji podkreślił, że z uwagi na położenie zakładu karnego, w którym skazany odbywa karę, możliwe jest również utrzymywanie przez niego kontaktu z rodziną i wywieranie pośredniego wpływu na wychowanie dzieci. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany zarzucając, że wywiad środowiskowy został sporządzony nierzetelnie, co rzutowało na ustalenia odnośnie sytuacji jego rodziny. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie B. B. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Zarzuty skazanego odnośnie wywiadu środowiskowego są nieuzasadnione. --- STRONA 2 --- Dokument ten jest rzetelny i zawiera wszelkie istotne informacje konieczne do poczynienia ustaleń w sprawie. Jednocześnie został sporządzony w sposób obiektywny na podstawie rozmów z konkubiną oraz bratem skazanego. Nie można tracić z poza widzenia, że przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. Tymczasem w przypadku B. B. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. W pierwszej kolejności wskazać należy, że konkubina skazanego dysponuje środkami utrzymania wystarczającymi do zapewnienia egzystencji na dostatecznym poziomie. Ma również zapewnione miejsce zamieszkania. Nie zachodzą również przeszkody, by zaktywizowała swoje działania w kierunku zdobycia zatrudnienia. W tym celu konieczne będzie również zarejestrowanie się w urzędzie pracy. Za przeszkodę w podjęciu pracy nie można uznać problemów wychowawczych z dziećmi. Skuteczne rozwiązanie obu powyższych kwestii wzajemnie się nie wyklucza. Jednocześnie z dużą ostrożnością rozpatrywać należy wpływ obecności skazanego w warunkach wolnościowych na rozwiązanie problemów wychowawczych z dziećmi. Podkreślić trzeba, że zachowanie starszego z synów w ostatnim czasie poprawiło się, zaś młodszy pozostaje pod opieką neurologa i psychiatry. Potrzebuje on obecnie przede wszystkim profesjonalnej pomocy. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że rodzina skazanego pozostaje pod opieką asystenta rodziny i kuratora sądowego. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu I instancji, że odbywanie kary nie wyklucza pośredniego udziału skazanego w wychowaniu dzieci. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.