Postanowienie II AKzw 41/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 41/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego M. S. na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2013r. (sygn. akt III Ko 237/13) w przedmiocie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013r. nie uwzględnił wniosku skazanego M. S. w przedmiocie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia i mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że natychmiastowe wykonanie kary pozbawienia wolności w stosunku do skazanego M. S. nie pociągnęłoby dla rodziny skazanego zbyt ciężkich skutków, podczas gdy analiza materiału dowodowego prowadzi do odmiennych wniosków, wobec poważnej choroby psychicznej jego wieloletniej partnerki życiowej S. M.. W oparciu o powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności na okres 6 miesięcy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego M. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny w pełni akceptując stanowisko Sądu Okręgowego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd I instancji w swoim postanowieniu w sposób prawidłowy ustosunkował się do wniosku skazanego bardzo szczegółowo i wszechstronnie rozważył sytuację rodzinną i materialną skazanego. Sąd Okręgowy dokonał też prawidłowej analizy zebranych dowodów, uznając iż w tej sprawie nie zachodzą przesłanki odroczenia wykonania kary określone w art. 151 § 1 k.k.w. Na zakończenie należy podnieść, że osadzenie celem odbycia kary pozbawienia wolności zawsze wywołuje pewne ujemne konsekwencje dla rodziny skazanego. Nie można jednak zapomnieć, iż są to naturalne konsekwencje izolacji więziennej. Osoba popełniająca przestępstwa musi liczyć się z tym, że będzie musiała ponieść za swoje czyny przewidzianą prawem karę, która może stanowić dolegliwość nie tylko dla niej, ale również dla jej rodziny. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.