Postanowienie II AKzw 407/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 407/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego R. S. syna F. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 28 stycznia 2014r. (sygn. akt III Kow 829/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt III Kow 829/13/pr Sąd Okręgowy w Legnicy odmówił R. S. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Wskazał, że skazany jest prawidłowo zmotywowany do leczenia odwykowego, a zatem nie będzie przeszkód, by poddał się leczeniu dopiero po zakończeniu odbywania kary. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu przez Sąd, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do uwzględnienia wniosku skazanego i zarządzenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zarządzenie wobec skazanego przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie R. S. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. --- STRONA 2 --- Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych. W przypadku R. S. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Pierwszorzędnym obowiązkiem skazanego jest odbycie kary pozbawienia wolności. Sama wola kontynuowania leczenia odwykowego w warunkach wolnościowych z uwagi na niedostateczny - w opinii skazanego - poziom terapii w izolacji nie może wpływać na jego sytuację prawną. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności ma charakter wyjątkowy. Przesłanki do jej udzielania interpretowane muszą być zatem w sposób ścisły. Skazany ma odpowiednie warunki do kontynuowania leczenia w izolacji. Określenie przez skazanego poziomu zajęć terapeutycznych prowadzonych w izolacji jest wyrazem jego subiektywnej oceny i nie może mieć przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia. W pełni podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że skazany może kontynuować leczenie dopiero po odbyciu kary pozbawienia wolności. Jej przerywanie do zrealizowania powyższych celów jest nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.