Postanowienie II AKzw 402/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 402/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 30 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Tadeusz Tokarski Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Knapika po rozpoznaniu w sprawie M D skazanego z art.209§1 kk zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 6 marca 2014 roku, sygn. akt IV Kow 2641/13 w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbycie zastępczej kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw postanawia 1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; 2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd Okręgowy w Kielcach odmówił skazanemu udzielenia zezwolenia na odbycie zastępczej kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że skazany był trzykrotnie karany a raz dopuścił się wykroczenia , uwzględnił także, iż skazany uchylał się od wykonania --- STRONA 2 --- 2 kary ograniczenia wolności co skutkowało zarządzeniem wykonana kary zastępczej pozbawienia wolności. Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem obrońca skazanego i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż brak jest podstaw do odbywania przez M D kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, albowiem odbywanie zastępczej kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie jest wystarczające do osiągnięcia wobec skazanego celów kary poprzez uznanie, iż znaczny stopień demoralizacji skazanego przemawia za potrzebą odbywaniu przez niego kary w warunkach zakładu karnego, podczas gdy M D przestrzega porządku prawnego i prowadzi ustabilizowany tryb życia. W konkluzji zażalenie wniosło o udzielenie skazanemu zezwolenia na odbycie kary zastępczej pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Trafnie podniósł Sąd Okręgowy, że spełnienie przez skazanego warunków techniczno-organizacyjnych nie wystarczało do udzielenia mu zezwolenia na odbywanie zastępczej kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Z treści powołanych art. 6 ust 1 i art. 7 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego wynika bowiem, że jednym z warunków udzielenia takiego zezwolenia jest stwierdzenie przez sąd, iż wykonywanie kary w takim systemie jest wystarczające do osiągnięcia celów kary. Ponadto w przypadku skazanego, który nie rozpoczął odbywanie kary (tak jak w realiach niniejszej sprawy) należy zbadać, nadto czy względy bezpieczeństwa i --- STRONA 3 --- 3 stopień demoralizacji, a także inne szczególne okoliczności nie przemawiają za potrzebą osadzenia skazanego w zakładzie karnym Oceniając sytuację skazanego w świetle powyżej wskazanych warunków w pierwszej kolejności nasuwało się spostrzeżenie – na co trafnie zwrócił uwagę Sąd Okręgowy − że skazany miał szansę wykonania sankcji karnej, wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 6 grudnia 2011 roku XII K 1301/11, w warunkach wolnościowych, ale doprowadził do zarządzenia zastępczej kary pozbawienia wolności nie wywiązując się z obowiązku wykonywania pracy społecznie użytecznej w ramach wymierzonej kary ograniczenia wolności. Co więcej, jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 16 października 2012 roku, na mocy którego zarządzono skazanemu wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności Sąd ten w dniu 10 maja 2012 roku nie zarządził wykonana zastępczej kary skazanemu, ponieważ skazany zadeklarował wykonanie kary, ale deklaracji nie wypełnił. Sąd I instancji trafnie uznał, że takiego postąpienia skazanego nie usprawiedliwia także odwoływanie się do okoliczności, że w czasie, gdy miał świadczyć pracę w ramach orzeczonej kary ograniczenia wolności pozostawał w ciągu alkoholowym. Przede wszystkim słusznie wskazał Sąd Okręgowy, że skarżący nie wykazał, aby skazany w tym okresie pozostawał w ciągu alkoholowym, zwłaszcza że jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego skazany miał dwie możliwości wykonania kary ograniczenia wolności. Jako niewiarygodne jawiło się także, aby skazany pozostawał w ciągu alkoholowym przez kilka miesięcy jak podał w wyjaśnieniach (od wiosny do jesieni 2012 roku). Jakkolwiek więc skarżący słusznie podniósł, że uzależnienie do alkoholu jest poważnym schorzeniem, ale w realiach sprawy nie mogło być uznane za okoliczność przemawiająca na korzyść skazanego. --- STRONA 4 --- 4 Nie można także było odmówić racji Sądowi Okręgowemu, że skazany nie jest sprawcą przypadkowym, skoro popełnił dotychczas już 3 przestępstwa oraz jedno wykroczenia, co świadczy także o znacznym stopniu jego demoralizacji. Skarżący nie przedstawił żadnych racjonalnych kontrargumentów, odwołanie się do prowadzenia działalności gospodarczej nie podważyło zapatrywania Sądu I instancji. W tym kontekście nasuwało się także spostrzeżenie, że skazany ma taką działalność prowadzić od 2004 roku, a pomimo to dopuszczał się naruszenia porządku prawnego, w tym był skazany za przestępstwo z art. 209 kk. Dodatkowo za nieudzieleniem skazanemu zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego przemawia problem skazanego z alkoholem, co także podaje w wątpliwość posiadanie przez skazanego potrzebnej do wykonywania kary w tym systemie samodyscypliny. Nie było przekonujące stanowisko, jakoby problem ten skazany rozwiązał, na co miałaby wskazywać odbycie terapii, której to okoliczności nie wykazano. W aktach spawy znajdują się dwa zaświadczenia wystawione przez terapeutę Ośrodka Terapii Uzależnienia i Współuzależnienia w K, z jednego z nich wynika, że skazany od 13 sierpnia 2013 roku miał taką terapię rozpocząć, ale terapii nie podjął, natomiast w późniejszym zaświadczeniu ten sam terapeuta wskazał, że skazany bierze udział w terapii. Niezależnie od sprzeczności w tych dokumentach brak jest jakiegokolwiek dowodu, że terapia ta została ukończona a skazany jest wolny od nałogu. Całokształt podniesionych powyżej okoliczności, nie zaś tylko znaczny stopień demoralizacji skazanego, co zarzucił obrońca, uzasadniały zaaprobowanie stanowiska Sądu I instancji, że dotychczasowa postawa przekonuje o niecelowości udzielenia mu zezwolenia na odbycie części kary zastępczej pozbawienia wolności w --- STRONA 5 --- 5 systemie dozoru elektronicznego. Sąd Okręgowy trafnie zatem stwierdził, że nie można było przyjąć, aby cele kary zostały osiągnięte, gdyby skazany odbywał zastępczą karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. W kontekście podniesionych powyżej okoliczności rację miał Sąd Okręgowy, że skazany nie daje należytych gwarancji, że przebywając na wolności będzie w stanie wytrwać w przestrzeganiu prawa. W ustosunkowaniu się do twierdzeń skazanego o trudnej sytuacji rodzinnej należało zauważyć, że pozostaje ona poza zakresem przesłanek udzielenia zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny, uznając, że celowe i konieczne jest odbywanie kary w warunkach jednostki penitencjarnej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jednocześnie zwolnił skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze przy uznaniu, że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.