Postanowienie II AKzw 40/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 40/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. L. zażaleń wniesionych przez skazanego i jego obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2013r. (sygn. akt III Ko 150/13) w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt III Ko 150/13 Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił M. L. udzielenia odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Zdaniem Sądu I instancji, opinia biegłych w przedmiocie stanu zdrowia skazanego nie pozostawia wątpliwości, że od strony pulmonologicznej i kardiologicznej brak jest przeciwwskazań do odbywania przez skazanego kary pozbawienia wolności w warunkach izolacyjnych. Za uzasadnioną podstawę odroczenia nie można uznać również woli kontynuowania przez skazanego działalności inwestycyjnej. Powyższe postanowienie zaskarżył obrońca skazanego zarzucając: I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zapadłego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a mianowicie; a) błędne ustalenia przez Sąd I instancji, że stan zdrowia skazanego pozwala mu na odbycie kary pozbawienia wolności w warunkach izolacji, podczas gdy dokumentacja medyczna przedłożona przez skazanego przeczy tej tezie wskazując na poważne problemy zdrowotne skazanego (POChP) mogące skutkować jego zgonem w przypadku nieodpowiednich warunków bytowania i leczenia a na pewno wskazując na stan, który może spowodować dla zdrowia M. L. poważne niebezpieczeństwo, --- STRONA 2 --- b) brak ustalenia i rozważenia przez Sąd I instancji czy nie zachodzi podstawa do fakultatywnego odroczenia wykonania kary na podstawie art. 151 § 2 kkw (nie odniesienie się nawet do tej podstawy fakultatywnego odroczenia wykonania kary przez Sąd Okręgowy w treści postanowienia nie uwzględniającego wniosku skazanego), podczas gdy czyn skazanego spełnia wszelkie przesłanki formalne do udzielenia takiego odroczenia, zaś z przedłożonego przez M. L. stanu zaludnienia zakładów karnych w chwili składania wniosku wynika, że dotknięte są one problemem przeludnienia więc wszelkie przesłanki formalno – prawne oraz stanu faktycznego przemawiają za udzieleniem odroczenia na tej podstawie, II. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a mianowicie: a) obraza art. 167 kpk w zw. z art. 6 §1 kkw w zw. z art. 4 kpk poprzez ich niezastosowanie polegające na nie uwzględnieniu wniosku dowodowego skazanego o powołanie drugiego biegłego celem określenia jego stanu zdrowia a przez to faktu, czy skazany może odbywać karę pozbawienia wolności w warunkach izolacji czy też nie, albowiem pierwsza z opinii pozostaje w sprzeczności z ukazaną przez skazanego dokumentacją medyczną. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na okres 6 miesięcy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył również skazany zarzucając nieuzasadnione odrzucenie przez Sąd I instancji wniosku obrońcy o powołanie innego biegłego odnośnie możliwości odbywania przez niego kary w warunkach izolacyjnych. Skazany zarzucił, że opinia biegłych nie jest kompletna, gdyż nie opisuje stanu faktycznego zawartego w dołączonej do akt dokumentacji medycznej, co w opinii skazanego może stanowić podstawę do przyjęcia uzasadnionych wątpliwości co do trafności tej opinii. Nadto dodał, że Sąd I instancji nie zauważył faktu, że skazany jest menadżerem projektu obejmującego inwestycję o rozmiarach przekraczających 2 mln euro, którego realizacja zapewniłaby możliwość udzielenia wsparcia jego najbliższym oraz spłaty grzywny i przyczyniłaby się do rozwoju polskiej gospodarki. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny podziela prawidłowe ustalenia Sądu I instancji, iż brak jest wobec skazanego przewidzianych zarówno treścią art. 150 § 1 kkw, jak i art. 151 § 1 i § 2 kkw przesłanek do odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec M. L.. W pełni uzasadnione jest stanowisko Sądu Okręgowego, że stan zdrowia skazanego nie stanowi przeszkody do odbywania przez niego kary pozbawienia wolności. Powyższe twierdzenie znajduje uzasadnienie we wnioskach wypływających z opinii biegłego lekarza. Zarzuty skarżących odnośnie prawidłowości powyższej opinii są bezzasadne. Uwzględnia ona w pełni dokumentację medyczną przedłożoną przez skazanego zarówno odnośnie schorzeń pulmonologicznych jak i kardiologicznych. Powołanie nowego biegłego, przy braku istotnych wątpliwości co do poprzedniej opinii, nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Biegły odniósł się do każdego ze schorzeń skazanego, przedstawiając ich realny wpływ na przebywanie w warunkach izolacyjnych. Przebieg (...) nie wyklucza odbywania przez skazanego kary pozbawienia wolności przy odpowiednim zabezpieczeniu i kontroli ustalonego leczenia. Także dolegliwości kardiologiczne nie powodują u skazanego istotnego upośledzenia pracy narządów. --- STRONA 3 --- Nadto nie można tracić z pola widzenia, że po okresie 6 miesięcy (o taki okres odroczenia wnioskuje obrońca skazanego) położenie M. L. nie ulegnie zasadniczej zmianie. Cierpi on bowiem na chorobę przewlekłą, której nie zdoła wyleczyć w powyższym okresie. Nie posiada on żadnych konkretnych planów na leczenie oprócz wykonywania wyników i wizyt w poradni specjalistycznej. W warunkach izolacyjnych znajdować się on będzie pod opieką specjalisty, który zapewni mu tożsamy sposób leczenia oraz w miarę możliwości warunki życia uwzględniające charakter schorzeń. Reasumując, stan zdrowia skazanego nie stanowi przeszkody do odbywania kary pozbawienia wolności. Także wola kontynuowania działalności inwestycyjnej przez skazanego nie może stać się uzasadnionym powodem odroczenia wykonania kary. M. L. musi zdać sobie sprawę z faktu, że odbycie kary powinno stanowić dla niego zobowiązanie o pierwszorzędnym charakterze. Nie może być bowiem tak, by skazany najpierw zrealizował wszystkie swoje zamierzenia i plany, a dopiero wówczas zdecydował się na odbycie kary. Kwestia rozpoczęcia działalności inwestycyjnej, nie posiada zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia. Zwłaszcza że skazany co najmniej od zapadnięcia prawomocnego wyroku skazującego winien zdawać sobie sprawę z nieuchronności odbycia kary i nie powinien był zaciągać w tamtym okresie nowych zobowiązań. Położenie osób najbliższych skazanego jest obecnie stabilne. Żona skazanego uzyskuje stały dochód w postaci świadczenia emerytalnego. Nadto w razie zaistnienia takiej konieczności może ona liczyć na wsparcie swoich dwóch dorosłych synów. Pomimo spełnienia przez skazanego formalnych przesłanek do odroczenia wykonania kary ze względu na przekroczenie w skali kraju ogólnej pojemności zakładów karnych lub aresztów śledczych przez liczbę osadzonych, okoliczność ta z uwagi na całokształt okoliczności związanych z osobą skazanego, nie może stać się uzasadnioną podstawą do skorzystania przez niego z przedmiotowej instytucji. Obecnie brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, że skorzystanie z instytucji odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności przez M. L. byłoby uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny postanowił jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje.