Postanowienie II AKzw 391/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 391/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego Ł. B. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 8 stycznia 2014r. (IV K.. (...)/wz) w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014r. odmówił skazanemu Ł. B. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 5 sierpnia 2014r. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie skazany, w którym podniósł, że jest bezzasadnie karany dyscyplinarnie, co nie powinno mieć wpływu na decyzję o warunkowym przedterminowym zwolnieniu. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia skazanego nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Jedyną przesłanką do udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest pozytywna prognoza społeczno-kryminologiczna wskazująca, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Nie jest zaś prostą „nagrodą” za dobre zachowanie w warunkach izolacji, chociaż to zachowanie jest jednym z istotnych elementów prognozy. Ustalenia Sądu Okręgowego w przedmiocie negatywnej prognozy, poczynione w oparciu o zachowanie skazanego w warunkach izolacji więziennej, należy uznać za trafne. Skoro był on karany dyscyplinarnie między innymi za niszczenie mienia zakładu karnego, nawiązywanie nielegalnych kontaktów, zmuszanie do określonego zachowania --- STRONA 2 --- innego osadzonego czy też nakłanianie funkcjonariusza SW do zaniechania czynności służbowych, to świadczy to ewidentnie o negatywnym stosunku skazanego do porządku prawnego, w tym wypadku zawartego w regulaminie odbywania kary, a także wskazuje na wysoki nadal poziom jego demoralizacji. W tym kontekście stanowisko Sądu I instancji, że skazany wymaga dalszej resocjalizacji w warunkach izolacji więziennej, zasługuje na akceptację. Zażalenie skazanego nie zawiera żadnego argumentu, który mógłby skutecznie podważyć te ustalenia i oceny. Twierdzenie zawarte w zażaleniu, iż kary dyscyplinarne nie wskazują, że „jest zdemoralizowany i trzeba mu odebrać prawo do wolności” jest całkowicie bezzasadne, gdyż takie naruszenie regulaminu wskazuje na zdemoralizowanie skazanego, zaś odmowa warunkowego zwolnienia nie pozbawia go prawa do wolności, ale jedynie nie przyznaje mu prawa do uzyskania wolności przed terminem. To wszystko nakazuje utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie.