Postanowienie II AKzw 389/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 389/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. S. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 4 lutego 2014r. (IV K.. (...)/wz) w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie uchylić i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 4 lutego 2014r. odmówił skazanemu M. S. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 2 czerwca 2023r. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie skazany, w którym zarzucił obrazę prawa materialnego w postaci art. 77 § 1 kk oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego zasługuje na częściowe uwzględnienie. Sąd Okręgowy negatywną prognozę ustalił w oparciu o okoliczności popełnionej zbrodni oraz przewinienie dyscyplinarne z grudnia 2013r., a w konsekwencji tych ustaleń odmówił warunkowego przedterminowego zwolnienia. Nawet w sposób symboliczny nie wspomniał, jakie okoliczności popełnionej zbrodni ma na myśli i jak one przekładają się na prognozę ani nie ustalił jakiego rodzaju przewinienia dyscyplinarnego dopuścił się skazany. Jednocześnie całkowicie przemilczał wszystkie okoliczności, które mogłyby uzasadniać pogląd przeciwny. W taki sposób uzasadnione stanowisko Sądu Okręgowego musi być uznane za dowolne i gołosłowne, zaś samo postanowienie za naruszające art. 94 § 1 kpk (p. postanowienie SN z 15.02.2001r. III KKN 595/00 LEX 51949). --- STRONA 2 --- Uzasadnienie postanowienia winno wskazywać, jakie konkretnie „okoliczności popełnienia przestępstwa” przyjęto do podstawy prognozy i w jaki sposób przekładają się one na tę prognozę. W powyższych kwestiach Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wielokrotnie zajmował jednoznaczne stanowisko (p. postanowienia SA z dnia 13 i 21 października 2004r. (II AKzw 685/04 i II AKzw 709/04 – OSA 2005/4/22-23). Nie można także zaakceptować stanowiska Sądu Okręgowego wyrażającego się w stwierdzeniu, że ukaranie dyscyplinarne świadczy o istotnym zakłóceniu procesu resocjalizacji, a przez to całe jego zachowanie należy ocenić jako zmienne, kiedy nawet nie ustalono za co konkretnie ukarano skazanego i w jakich okolicznościach doszło do tego przewinienia. Po drugie, takiej oceny można dokonać tylko na tle całokształtu zachowania skazanego podczas izolacji, co dopiero pozwoli ocenić, czy to naruszenie regulaminu faktycznie wynika z nieukończonego procesu resocjalizacji czy też ma charakter epizodu. Jest to tym bardziej konieczne w sprawie skazanego, który ponad 15 lat odbywa karę w jednej sprawie. Sąd musi ocenić jak ten okres został przez niego „przepracowany”, tj. co on zrobił, aby nie popełnić ponownie przestępstwa. W tej sytuacji w istocie nie jest wiadomo, czym kierował się Sąd I instancji rozstrzygając o wniosku skazanego, co w konsekwencji powoduje, że Sąd Apelacyjny nie może odnieść się do wywodów zażalenia. Uniemożliwia to ocenę zaskarżonego orzeczenia, a tym samym powoduje konieczność jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, w toku którego zostanie ustalona podstawowa przesłanka warunkowego zwolnienia, a mianowicie prognoza społeczno-kryminologiczna, w oparciu o wszystkie podstawy wymienione w art. 77 § 1 kk, co znajdzie odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie.