Postanowienie II AKzw 387/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 387/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. G. syna B. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 280/14/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 280/14/wz Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił skazanemu M. G. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu I instancji prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego jest negatywna zwłaszcza z uwagi na: zmienne zachowanie w warunkach izolacyjnych, brak zgody na odbywanie kary w zakładzie typu zamkniętego oraz uprzednie trzykrotne korzystanie z warunkowego zwolnienia. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany podkreślając, że chciałby powrócić do trybu życia prowadzonego przed osadzeniem. W uzupełnieniu zażalenia wskazał nadto, że korzystanie w przeszłości z warunkowego zwolnienia nie powinno wykluczać ponownego skorzystania z tego środka probacyjnego. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanki materialnej w przedmiocie udzielenia skazanemu M. G. warunkowego przedterminowego zwolnienia, są prawidłowe. --- STRONA 2 --- Nie można tracić z pola widzenia, że skazany jest osobą wielokrotnie karaną sądownie. W przeszłości korzystał trzykrotnie z warunkowego zwolnienia. Wbrew twierdzeniu skarżącego, okoliczność ta ma istotny wpływ na prognozę kryminologiczno – społeczną. Oznacza, że poprzednio formułowane wobec M. G. założenia, że w warunkach wolnościowych nie będzie naruszał porządku prawnego, trzykrotnie okazały się chybione. Nie można podzielić twierdzenia skazanego, że od czasu ostatniego korzystania z warunkowego zwolnienia jego stosunek do porządku prawnego i obowiązujących go ograniczeń uległ pozytywnej przemianie. Korzystanie z przedmiotowego środka zostało bowiem odwołane na podstawie art. 160 § 1 pkt 3 kkw. Nadto M. G. zawiódł pokładanie w nim zaufanie również poprzez oddalenie się z miejsca wykonywania pracy wyznaczonej poza zakładem karnym i kilkuletnie przebywanie nielegalne w warunkach wolnościowych. Powyższe świadczy o znacznym stopniu jego demoralizacji. Podczas obecnej izolacji nie zaszły dotychczas w postawie skazanego zmiany tego rodzaju, by uzasadniały założenie, że tym razem w warunkach wolnościowych nie powróci on do naruszania porządku prawnego. Jednocześnie nie można tracić z pola widzenia, że warunkowe zwolnienie powinno być swojego rodzaju „nagrodą” za wzorowe i stabilne zachowanie w zakładzie karnym. Tymczasem w procesie resocjalizacji skazanego widoczne są zaburzenia. W ostatnim czasie został zdegradowany do odbywania kary w zakładzie typu zamkniętego. Nadto nie wykazuje on wystarczającego zaangażowania w proces resocjalizacji, gdyż nie chce odbywać kary w systemie programowego oddziaływania. Postawa skazanego, pomimo otrzymywania nagród regulaminowych, nie przemawia obecnie za skorzystaniem z dobrodziejstwa warunkowego zwolnienia. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, iż nie ma obecnie podstaw do wysnucia pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej wobec M. G.. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.