Postanowienie II AKzw 386/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 386/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego R. K. syna W. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2014r. (sygn. akt V Kow 2564/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 lutego 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2564/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił R. K. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Wskazał, że konkubina skazanego może udzielić swojej matce wsparcia oraz zapewnić jej dodatkową pomoc świadczoną przez pielęgniarkę środowiskową, również w zakresie rehabilitacji u logopedy. Nadto Sąd I instancji podniósł, że z uwagi na doprowadzenie do odbycia kary, umiarkowane zachowanie w zakładzie karnym, aktywne uczestnictwo w podkulturze więziennej i wielokrotną karalność sądową skazany nie daje gwarancji, że przerwę w karze wykorzystałby zgodnie z jej przeznaczeniem i nie daje rękojmi, że przebywając w warunkach wolnościowych przestrzegałby porządku prawnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając niewłaściwą ocenę materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, której konsekwencją było nieudzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na okres 6 miesięcy. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie R. K. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku R. K. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że skazany nie jest zobowiązany prawnie do zapewnienia opieki matce swojej konkubiny. W świetle powyższego jego pierwszorzędnym obowiązkiem jest odbycie kary pozbawienia wolności. Położenie matki jego konkubiny, choć mieści się w kręgu jego zainteresowania, to jednak nie posiada wpływu na jego sytuację prawną. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności ma charakter wyjątkowy. Przesłanki do jej udzielania interpretowane muszą być zatem w sposób ścisły. W pełni podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że matka konkubiny skazanego powinna poszukać innych sposobów na pozyskanie wsparcia. Najskuteczniejszym rozwiązaniem może być zwrócenie się o pomoc socjalną. Nadto jej córka powinna postarać się o zsynchronizowanie swoich zajęć w taki sposób, by mogła również udzielać pomocy matce. Na marginesie wskazać należy, że matka konkubiny utraciła słuch, gdy miała 18 lat. Posiada zatem doświadczenie w funkcjonowaniu z tym schorzeniem w życiu codziennym. Podzielić należy zatem stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu R. K. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.