Postanowienie II AKzw 355/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 355/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanego S. C. s. I. na skutek zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt IV Kow 4200/13/wz w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 § 2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie i wniosek skazanego o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia przekazać Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia skazanemu S. C.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany poprzez swojego obrońcę zarzucając: 1. obrazę prawa materialnego, a to art. 77 § 1 kk poprzez wzięcie pod uwagę przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, okoliczności nie wyszczególnionych we wskazanym przepisie, takich jak rodzaj popełnionego przez skazanego przestępstwa oraz rozmiar odbytej dotychczas przez niego kary, 2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na uznaniu, że w wypadku skazanego S. C. nie zachodzą podstawy do zastosowania warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, pomimo iż analiza zgromadzonego materiału dowodowego, z zachowaniem zasad logicznego rozumowania oraz w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego daje podstawy do uznania, że w przypadku skazanego zachodzą przesłanki opisane w art. 77 § 1 kk, a zatem zasadnym jest zastosowanie wobec niego warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary. W oparciu o powyższe zarzuty autor zażalenia wniósł o: --- STRONA 2 --- 1. zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności; ewentualnie 2. uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Rozpoznając zażalenie skazanego sporządzone przez jego obrońcę Sąd Apelacyjny podzielił w znacznej mierze sformułowane w nim zarzuty oraz wniosek określony w pkt. 1. Autorka zażalenia zasadnie zarzuciła Sądowi Okręgowemu obrazę prawa materialnego to jest art. 77 § 1 kk. Jeżeli skazany w dniu 26 listopada 2012 r. odbył już wymagany okres kary 15 lat pozbawienia wolności art. 78 § 3 kk to fakt, że do końca kary pozostało jeszcze ponad 8 lat, nie jest przeszkodą w udzieleniu warunkowego zwolnienia. Nie ulega wątpliwości, że obowiązujący kodeks karny w art. 77 § 1 kk jednoznacznie zerwał z ogólnoprewencyjnymi celami kary na etapie dopuszczenia decyzji o warunkowym przedterminowym zwolnieniu co wielokrotnie podkreślał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu. Postanowienie tego Sądu z dnia 12.10.2012 r. sygn. akt II A Kzw 1430/12 odwołujące się w istocie do celów kary związanych z prewencją generalną ma charakter incydentalny w orzeczeniu Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu. W szczególności cytowany w tym postanowieniu pogląd Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 23.03.1999 r. sygn. akt II Kz 114/99 opublik. Prok.P.2000/7-8 poz. 89 sprowadzającym się do stwierdzenia, że w postępowaniu wykonawczym nie można podważać prawomocnego wyroku przez drastyczne skracanie kary w wyniku warunkowego przedterminowego zwolnienia jest poglądem odosobnionym. Warto przypomnieć, że ratio lego wprowadzenie ograniczenia w formalnych przesłankach warunkowego przedterminowego zwolnienia w art. 77 § 2 kk umożliwiło Sądowi wyrokującemu ustalenie surowszych warunków niż te określone w art. 78 kk. Przepis art. 77 § 2 kk został wprowadzony dopiero na etapie prac parlamentarnych i nie był wcześniej rozważany w Komisji ds. Reformy Prawa Karnego. Przepis powyższy pozwala odwołać się do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości, a także do niektórych dyrektyw określonych w art. 53 § 2 kk przy wymiarze kary, ale zastrzegł to tylko dla Sądu wyrokującego. Nie ma żadnego uzasadnienia do twierdzenia, że sąd wykonujący karę ma prawo do ponownej oceny wymiaru kary. Tylko przesłanki formalne określone w art. 78 kk oraz w art. 77 § 2 kk limitują minimalną długość kary pozbawienia wolności po której skazany może starać się o warunkowe zwolnienie. Z tego tylko już powodu zaskarżone postanowienie nie mogło się ostać. Nie przesądzając merytorycznego rozstrzygnięcia podkreślić należy, że okoliczności zbrodni za jakie skazany odbywa karę mogą mieć znaczenie prognostyczne, o ile mają wpływ na obecną postawę skazanego, a więc istnieje niebezpieczeństwo, że jest on w dalszym ciągu człowiekiem niebezpiecznym, mimo braku jakichkolwiek zastrzeżeń w jego zachowaniu w czasie, gdy w ramach przepustek nagrodowych przebywał poza zakładem karnym. Z opinii o skazanym Dyrektor Zakładu Karnego określił, co jego zdaniem jest potrzebne, aby skazany zakończył resocjalizację w warunkach odbywania kary pozbawienia wolności. Ta ostatnia okoliczność winna być nadto rozważona przy ponownym rozpoznaniu wniosku o warunkowe przedterminowego zwolnienie w czym niewątpliwie pomocna będzie opinia psychologiczna, która w przypadku skazanych odbywających wieloletnie kary pozbawienia wolności jest dowodem niezbędnym. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak wyżej.