Postanowienie II AKzw 353/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 353/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego J. P. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 10 lutego 2014r. (sygn. akt IV Kow 2694/13/pr) w przedmiocie udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy, II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. kwotę 221,40zł. (w tym podatek VAT) tytułem opłaty za obronę z urzędu udzieloną skazanemu z urzędu UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 10 lutego 2014r. odmówił udzielenia przerwy w odbywaniu kar skazanemu J. P.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a przejawiający się w uznaniu, że w realiach niniejszej sprawy brak jest okoliczności wyrażonych w art. 153 § 1 k.k.w. w zw. z art. 150 § 1 k.k.w. oraz 153 § 2 k.k.w. uzasadniających udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu --- STRONA 2 --- kary pozbawienia wolności, gdy tymczasem za jej udzieleniem w odniesieniu do skazanego J. P. przemawiają względy zdrowotne uniemożliwiające wykonanie kary pozbawienia wolności – stan po urazie głowy i dolegliwości neurologiczne, jak również względy osobiste związane z koniecznością zabezpieczenia pozostawionego przezeń gospodarstwa rolnego oraz inwentarza żywego, a nadto naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., wyrażające się w oddaleniu wniosków dowodowych o uzupełnienie wywiadu środowiskowego poprzez wysłuchanie siostry skazanego oraz opinii o stanie zdrowia skazanego wydanej przez lekarza o specjalności z zakresu neurologii. Wskazując na powyższe zarzuty w oparciu o art. 437 § 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez jego uchylenie i uwzględnienie wniosku o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności wobec skazanego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego J. P. na uwzględnienie nie zasługuje. Analizując argumenty przedstawione przez skazanego pod kątem wystąpienia na gruncie sprawy przesłanek udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienionych w przepisie art. 153 § 1 k.k.w., Sąd Okręgowy uznał, że po stronie skazanego nie zachodzą ważne okoliczności wymienione w art. 151 § 1 k.k.w., które mogłyby warunkować zastosowanie względem niego w dalszym ciągu przedmiotowej instytucji. Przekonanie to, w kontekście trafnie poczynionych ustaleń faktycznych, należy podzielić. Nie negując bardzo poważnych kłopotów zdrowotnych J. P. stwierdzić trzeba, iż Sąd I instancji trafnie uznał, opierając się o aktualną dokumentację medyczną, że skazany może przebywać w zakładzie karnym oraz że ma tam zapewnioną odpowiednią opiekę medyczną. Analiza dokumentacji lekarskiej obrazującej przebieg choroby, na którą cierpi J. P. nie pozwala na wysnucie wniosku, że skazany, z uwagi na aktualny stan zdrowia, nie może przebywać w warunkach izolacji penitencjarnej. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że w chwili obecnej nie zachodzi potrzeba i podjęcia jakiegokolwiek leczenia w warunkach wolnościowych. Podkreślić należy, że ciężka choroba w rozumieniu tego przepisu to "taka ciężka choroba, która uniemożliwia wykonanie kary, to znaczy może zagrozić życiu skazanego lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo w wypadku osadzenia go w zakładzie karnym" (por. Z. Hołda, K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Gdańsk 2005, str. 494). Bezsprzecznym bowiem jest, iż aktualnie stan zdrowia skazanego może ulec pogorszeniu niezależnie od tego, czy będzie on odbywał karę, czy też przebywał poza jednostką penitencjarną, a tym samym nie zachodzą podstawy do uznania, że samo przebywanie J. P. w zakładzie karnym mogłoby zagrozić - z uwagi na zdiagnozowane schorzenie - jego życiu lub sprowadzić dla zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Stwierdzić należy, iż przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności jako odstępstwo od zasady bezzwłocznego i ciągłego jej wykonywania może być udzielona jedynie z uwzględnieniem wąsko rozumianych przesłanek ustawowych, do których ustawodawca zalicza: ważne rodzinne lub osobiste, powodujące zbyt ciężkie skutki dla skazanego lub jego rodziny (art.153§2 k.k.w.). Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż udzielenie przerwy nie można im zaradzić. Istotnym jest również by skazany rokował nadzieje, że przerwa zostanie wykorzystana zgodnie z deklarowanym celem. Przede wszystkim należy zauważyć, że sytuacja skazanego nie jest na tyle ciężka by uzasadniała udzielenie przerwy w karze pozbawienia wolności i sąd prawidłowo tę okoliczność zaakcentował w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Siostra skazanego zajmuje się jego mieniem i z wywiadu kuratora nie wynika by skazany miał inwentarz żywy. Przechodząc do zarzutu obrazy art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. stwierdzić należy, iż Sąd I instancji podjął prawidłową decyzję. Nie było powodu do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lekarza neurologa, gdy w aktach znajduje --- STRONA 3 --- się pełna dokumentacja medyczna, w tym opinie właśnie lekarza neurologa (k.9). sąd nie znalazł też podstaw do kwestionowania rzetelności wywiadu przeprowadzonego przez kuratora sądowego. Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.