Postanowienie II AKzw 343/14 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 343/14 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant-Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego T. W. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 22 stycznia 2014r. (sygn. akt IV Kow 4240/13/wz ) w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: I. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że na podstawie art. 77 § 1 k.k. i 78 § 1 k.k. warunkowo zwolnić skazanego T. W. syna E. i G. z domu M. urodzonego (...). w C. z odbycia reszty kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokami: Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 22 sierpnia 2006r. sygn.. akt VII K 604/06 za przestępstwo z art. 229 § 2 k.k. i art. 178a § 1 k.k. na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 18 grudnia 2014r., ustalając czas trwania próby na 2(dwa) lata, II. na podstawie art. 159 k.k.w. oddać skazanego T. W. w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, III. na podstawie art. 72 § 1 pkt. 1, 4, 5 i 7 k.k. w zw. z at. 159 k.k.w. zobowiązać skazanego do nawiązania kontaktu z kuratorem sadowym w ciągu 7 dni, niezmieniania miejsca zamieszkania bez zgody kuratora sądowego, unikania kontaktu z osobami o ujemnej opinii społecznej, podjęcia i wykonywania pracy zarobkowej w okresie próby oraz powstrzymywania się od nadużywania alkoholu, IV. --- STRONA 2 --- określić, że Skarb Państwa ponosi wydatki postępowania odwoławczego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014r. odmówił udzielenia warunkowego zwolnienia skazanemu T. W.. Na powyższe postanowienie zażalenie skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego zasługuje na uwzględnienie. Niekwestionowane jest, że podstawą udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jest dodatnia prognoza społeczno-kryminologiczna, co do przyszłego zachowania się skazanego na wolności, wyrażająca się w przekonaniu, że skazany nie popełni ponownie przestępstwa. Formułując prognozę kryminologiczną należy ocenić zachowanie i postawę skazanego w ciągu całego pobytu w zakładzie karnym, w kontekście ustalenia, czy ewolucja w procesie resocjalizacji jest widoczna i ma ona charakter trwały, rokujący osiągnięcie celów kary. W osobowości skazanego mają zajść takie zmiany, które spowodują ukształtowanie pożądanych postaw społecznych, w tym w zakresie obowiązku przestrzegania prawa. Sąd pierwszej instancji, ustalając wobec T. W. negatywną prognozę kryminologiczną, za podstawę swojej decyzji przyjął, doprowadzenie do odbycia kary orzeczonej za przestępstwo o znacznym stopniu społecznego niebezpieczeństwa, odbycie dopiero połowy kary i brak akceptacji wniosku przez dyrektora i prokuratora. Odnosząc się do hasłowo wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia elementów prognozy, stwierdzić należy, że okoliczności wskazane prze Sąd I instancji nijak się mają do przesłanek określonych w art. 77 k.k. Przypomnieć natomiast należy, że tylko całościowa analiza wszystkich okoliczności wymienionych w art. 77 § 1 k.k. może być podstawą ustalenia prognozy społeczno-kryminologicznej. Nie może być tak, że pewne elementy negatywne stanowią trwałą negatywną przesłankę udzielenia skazanemu warunkowego zwolnienia. Proces resocjalizacji ma bowiem charakter rozwojowy i ma prowadzić do zmiany postaw i zachowania skazanego, zaś jeśli taka zmiana następuje, to trzeba uznać, że proces resocjalizacji odniósł swój zamierzony cel. Ze spostrzeżeń zawartych w opinii z zakładu karnego wynika, że zachowanie skazanego podczas pobytu w tej jednostce ocenić należy jako bardzo dobre i nie budzące zastrzeżeń. Jest regulaminowy wobec przełożonych, w gronie współosadzonych funkcjonuje zgodnie i bardzo dobrze spełnia wymogi regulaminu i porządku wewnętrznego. Skazany nie uczestniczy w strukturach podkulturowych. Obecnie jego zachowanie jest bardzo dobre, co skutkuje udzielaniem mu nagród regulaminowych. Taka postawa skazanego niewątpliwie świadczy o tym, że jest on zainteresowany dokonaniem pozytywnych zmian w swojej osobowości. W kontekście przytoczonych wyżej faktów, obrazujących postawę skazanego podczas odbywania kary nie sposób uznać, że wskazane przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczności sprzeciwiają się udzieleniu warunkowego zwolnienia, bo właśnie w czasie odbywania kary skazany zmienił swoje zachowanie i postawy prezentowane przed osadzeniem. Oparcie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia jedynie na tych podstawach byłoby wypaczeniem idei resocjalizacji. Analiza okoliczności obrazujących życie skazanego przed osadzeniem, powiązana z oceną jego postawy podczas pobytu w zakładzie karnym, pozwalają na wysnucie wniosku, że u T. W. ukształtowały się już właściwe postawy wobec obowiązku przestrzegania porządku prawnego. Pozwala to sądzić, że pomimo niewykonania pozostałej do odbycia części kary pozbawienia wolności nie popełni on ponownie przestępstwa. Zachodzi więc wobec niego materialna przesłanka zastosowania instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie należało zmienić i udzielić skazanemu T. W. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. --- STRONA 3 --- Oddanie skazanego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego i nałożenie stosownych obowiązków znajduje oparcie w treści art. 159 k.k.w. Czas trwania okresu próby ustalony został stosownie do treści art. 80 § 1 k.k.