Postanowienie II AKzw 333/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 333/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego M. K. na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 2414/13/pr) w przedmiocie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014r. odmówił udzielenia skazanemu M. K. przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego M. K. na uwzględnienie nie zasługuje. Analizując argumenty przedstawione przez skazanego pod kątem wystąpienia na gruncie sprawy przesłanek udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienionych w przepisie art. 153 § 1 k.k.w., Sąd Okręgowy uznał, że po stronie skazanego nie zachodzą ważne okoliczności wymienione w art. 151 § 1 k.k.w., które mogłyby warunkować zastosowanie względem niego w dalszym ciągu przedmiotowej instytucji. Przekonanie to, w kontekście trafnie poczynionych ustaleń faktycznych, należy podzielić. --- STRONA 2 --- Nie negując kłopotów zdrowotnych M. K. stwierdzić trzeba, iż Sąd I instancji trafnie uznał, opierając się o aktualną dokumentację medyczną, że skazany może przebywać w zakładzie karnym oraz że ma tam zapewnioną odpowiednią opiekę medyczną. Analiza dokumentacji lekarskiej obrazującej przebieg choroby, na którą cierpi M. K. nie pozwala na wysnucie wniosku, że skazany, z uwagi na aktualny stan zdrowia, nie może przebywać w warunkach izolacji penitencjarnej. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że w chwili obecnej nie zachodzi potrzeba i podjęcia jakiegokolwiek leczenia w warunkach wolnościowych. Podkreślić należy, że ciężka choroba w rozumieniu tego przepisu to "taka ciężka choroba, która uniemożliwia wykonanie kary, to znaczy może zagrozić życiu skazanego lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo w wypadku osadzenia go w zakładzie karnym" (por. Z. Hołda, K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Gdańsk 2005, str. 494). Bezsprzecznym bowiem jest, iż aktualnie stan zdrowia skazanego może ulec pogorszeniu niezależnie od tego, czy będzie on odbywał karę, czy też przebywał poza jednostką penitencjarną, a tym samym nie zachodzą podstawy do uznania, że samo przebywanie M. K. w zakładzie karnym mogłoby zagrozić - z uwagi na zdiagnozowane schorzenie - jego życiu lub sprowadzić dla zdrowia poważne niebezpieczeństwo. Przechodząc do argumentów przedstawionych przez skazanego pod kątem wystąpienia na gruncie sprawy przesłanek fakultatywnego udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienionych w przepisie art. 153 § 2 k.k.w., Sąd Okręgowy uznał, że po stronie skazanego M. K. nie zachodzą ważne okoliczności natury rodzinnej i osobistej, które mogłyby warunkować zastosowanie względem niego przedmiotowej instytucji. Przekonanie to, w świetle trafnie poczynionych ustaleń faktycznych, należy podzielić. Osadzenie celem odbycia kary pozbawienia wolności zawsze wywołuje pewne ujemne konsekwencje dla rodziny skazanego. Nie można jednak zapomnieć, iż są to naturalne konsekwencje izolacji więziennej. Osoba popełniająca przestępstwa musi liczyć się z tym, że będzie musiała ponieść za swoje czyny przewidzianą prawem karę, która może stanowić dolegliwość nie tylko dla niej, ale również dla jej rodziny (postanowienie SA w Lublinie z dnia 12 grudnia 2007 r., II AKzw 939/07, KZS 2008/5/96). Podkreślenia wymaga także fakt, że ciężar gatunkowy ujemnych konsekwencji osadzenia w zakładzie karnym, mogący skutkować udzieleniem przerwy, musi stanowić sytuację szczególną, taką, której poprawienie może nastąpić wyłącznie przez obecność skazanego i jego osobiste starania (tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 13 września 2001 r., II AKz 326/01, KZS 2001, z. 9, poz. 21). Podzielić należy ustalenia poczynione przez Sąd I instancji, że sytuacja konkubiny skazanego jest trudna, jednakże nie ma ona charakteru wyjątkowego i nie mieści się w pojęciu ważnych przesłanek przemawiających za udzieleniem skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Przy uwzględnieniu wskazanych okoliczności stanowisko Sądu Okręgowego o braku podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, należało w pełni zaaprobować. Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.