Postanowienie II AKzw 332/14 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 332/14 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu w sprawie skazanej D. K. (1) zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 6 lutego 2014r. (III Ko 340/13) w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności. na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Świdnicy postanowieniem z dnia 6 lutego 2014r. odmówił skazanej D. K. (1) odroczenia wykonania kary 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem tegoż Sądu z dnia 22 maja 2012r. (III K 201/09). Na powyższe postanowienie złożył zażalenie obrońca skazanej, który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przez uznanie, że „nie istnieją żadne przesłanki do kontynuowania odroczenia wykonania kary”. Na tej podstawie wniósł o „uzupełnienie postępowania przez dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu psychiatrii i rozstrzygnięcie w oparciu o tak uzupełniony materiał dowodowy lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania”. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanej nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenie Sądu Okręgowego, że brak jest podstaw do ponownego odroczenia D. K. (1) wykonania kary pozbawienia wolności jest w pełni uzasadnione w świetle opinii biegłego psychiatry i psychologa. Wynika z niej jednoznacznie, że skazana i jej 12-letni syn żyją w sytuacji przewlekłego stresu wynikającego z lęku matki przed osadzeniem i strachu syna z powodu możliwości utraty matki. Wytwarza to u nich stałe i realne poczucie zagrożenia. Stan ten wpływa zaburzająco na dalszy rozwój dziecka. Jednakże podjęta terapia nie usunęła ani nie usunie symptomów chorobowych skazanej i jej dziecka, dopóki będzie istniało poczucie zagrożenia. --- STRONA 2 --- Opinia tej treści została wydana po przeprowadzeniu przez biegłych stosownych badań i testów skazanej i jej dziecka oraz po zapoznaniu się cała dokumentacją obrazującą dotychczasową terapię i jej efekty. Biegli odnieśli się również do uwag do ich opinii przedstawionych przez lekarza psychiatrę E. L. i dwukrotnie wydali opinie uzupełniające. Stanowisko biegłych jest zatem jasne, pełne i zrozumiałe. W oparciu o ten dowód Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje pogląd, że poprawa sytuacji skazanej, a przede wszystkim jej dziecka, nastąpi dopiero po usunięciu stresora, jakim jest sytuacja niepewności. Przedłużanie tej sytuacji wpływa negatywnie na stan emocjonalny i rozwój dziecka. Opinia biegłych nie może być skutecznie podważona pismem lekarza psychiatry adresowanym do Sądu Okręgowego (k 63-64). Do sformułowanych tam zarzutów biegli ustosunkowali się w sposób przekonywający, przy czym część z nich ma charakter prostej negacji wniosków opinii. Nie sposób również nie zauważyć emocjonalnego zaangażowania autora tego pisma do niniejszej sprawy, co pozbawia go waloru bezstronności, o czym świadczy chociażby fakt, że adresatem tego pisma uczynił także instytucję zajmującą się ochroną praw dzieci oraz Konsulat Generalny USA. Poza zarzutem zażalenia należy zauważyć, że podstawą do odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności jest ustalenie, że natychmiastowe jej wykonanie spowoduje dla skazanego lub jego rodziny skutki zbyt ciężkie. D. K. (2) już korzystała z odroczenia wykonania kary, zaś wyrok w tej sprawie uprawomocnił się 14 miesięcy temu. Zatem wykonanie tej kary w chwili obecnej w żadnym wypadku nie może być uznane za natychmiastowe, zaś skazana od chwili uprawomocnienia wyroku przebywa na wolności dłużej niż wynosi maksymalny okres odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 151 § 1 kkw. Nie można także tracić z pola widzenia uregulowania z art.151 § 3 kkw, które sprawia, że nawet uwzględnienie zażalenia, a w konsekwencji i wniosku skazanej, mogłoby skutkować odroczeniem wykonania kary tylko do dnia 4 kwietnia 2014r. W związku z powyższym Sąd Apelacyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.