Postanowienie II AKzw 31/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 31/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanej A. W. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 2013r. (sygn. akt V Kow 1804/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 1804/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił A. W. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że ani stan zdrowia rodziców skazanej, ani też charakter wykonywanego przez jej męża zatrudnienia, nie uniemożliwia im sprawowania opieki nad dzieckiem skazanej. Także stan zdrowia A. W. nie uprawnia do przyjęcia, by cierpiała ona na ciężką chorobę w rozumieniu art. 153 § 1 kkw w zw. z art. 150 § 2 kkw. Powyższe postanowienie w zażaleniu zaskarżył obrońca skazanej zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w uznaniu, że stan zdrowia skazanej oraz poważne dolegliwości zdrowotne stwierdzone u małoletniego syna skazanej nie pozwalają na udzielenie tej skazanej przerwy w wykonaniu kary. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie A. W. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. --- STRONA 2 --- Przerwa w karze może być udzielana jedynie w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw tylko wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności osoby skazanej w warunkach wolnościowych, a przy tym tylko poprzez jej osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez nią w trakcie przerwy cele. W przypadku A. W. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie można tracić z pola widzenia, że do opieki nad dzieckiem na równi ze skazaną zobowiązany jest ojciec dziecka. Jeśli wykonywane przez niego zatrudnienie utrudnia mu zagwarantowanie należytej opieki dziecku, winien on na tyle zmodyfikować swój tryb życia, by było to możliwe. Zwłaszcza, że może on skorzystać z pomocy swoich rodziców zamieszkujących wspólnie z nim i synem. Ich stan zdrowia nie jest na tyle poważany, by wykluczał świadczenie opieki nad dzieckiem. Wskazywane przez nich schorzenia nie uniemożliwiają im wykonywania zatrudnienia i codziennych obowiązków. Tym bardziej zatem pełnienie opieki nad wnukiem wspólnie z jego ojcem nie można uznać za zbyt uciążliwe. Rozwiązaniem ewentualnych niedogodności związanych z podziałem obowiązków w tym zakresie może być również zatrudnienie osoby zajmującej się profesjonalnie opieką nad dziećmi, co z uwagi na stan majątkowy męża skazanej jest możliwe. Skoro zatem oprócz skazanej są inne osoby, świadczące opiekę nad jej synem, skorzystanie przez nią z przerwy w karze, nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podkreślić należy, że skazana nie posiada wpływu na stan zdrowia syna, gdyż potrzebuje on profesjonalnej opieki lekarskiej. Skoro skazana może być leczona w zakładzie karnym nie zachodzą również podstawy do udzielenia jej przerwy w karze z uwagi na stan zdrowia. W stosunku do A. W. nie zachodzi bowiem przesłanka z art. 153 § 1 kkw w zw. z art. 150 § 1 kkw. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie udzielenie skazanej A. W. przerwy w karze byłoby nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.