Postanowienie II AKzw 295/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 295/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Jacek Polański Protokolant: st. sekr. sądowy Barbara Zembala przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Barbary Jasińskiej po rozpoznaniu w sprawie F S s. J skazanego z art. art. 270 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 19 lutego 2014 roku sygn. akt II 2 Kow 544/14 o odwołaniu warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu odwołał, na podstawie art. 160 § 1 pkt 3 k.k.w., skazanemu F S warunkowe przedterminowe zwolnienie udzielone mu postanowieniem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 22.08.2013 r. sygn. akt III Kow 1318/13/wz. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że skazany uchyla się od dozoru i obowiązków związanych z udzielonym mu warunkowym zwolnieniem. Skazany po opuszczeniu zakładu karnego nie nawiązał --- STRONA 2 --- 2 kontaktu z kuratorem, nie udziela mu żadnych informacji, nie przebywa w miejscu przez siebie wskazanym i nie jest znane miejsce jego pobytu. Tym samym skazany uniemożliwia wykonywanie nadzoru nad przebiegiem okresu próby, co wyklucza możliwość efektywnego oddziaływania resocjalizacyjnego wobec niego. Z tego względu, w ocenie Sądu I instancji, warunkowe przedterminowe zwolnienie należało odwołać. Postanowienie to zaskarżył skazany, podnosząc, że kurator nie wykazał należytego nim zainteresowania. Nie jest bowiem prawdą, że się ukrywa, odbiera przecież kierowane do niego pisma, a w deklarowanym miejscu pobytu nie przebywa ze względu na brak miejsc. Zaznaczył, że mieszka w noclegowni i jest w ciężkiej sytuacji, jedynie sporadycznie udaje mu się znaleźć krótkotrwałe zatrudnienie. Dodał, że nie chciał uchylać się od dozoru, ale zimą nie zamarzł tylko dlatego, że przebywa w noclegowni. Skazany wniósł o nieodwoływanie warunkowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Argumentację Sądu I instancji należy podzielić w całej rozciągłości. Od momentu udzielenia skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia w sierpniu 2013 r. nie nawiązał on kontaktu z kuratorem. Nie stawił się na posiedzeniu Sądu I instancji, również po nim nie nawiązał, chociażby telefonicznego, kontaktu z kuratorem. Skazany w sposób oczywisty uchyla się więc od dozoru – co stanowi wprost określoną w art. 160 § 1 pkt 3 k.k.w. przesłankę odwołania warunkowego zwolnienia. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że w istniejącej sytuacji kontrola zachowania skazanego jest iluzoryczna, a taki stan rzeczy nie może być tolerowany. Odwołanie warunkowego przedterminowego zwolnienia było zatem zasadne. --- STRONA 3 --- 3 Zarzut skazanego, że kurator nie wykazał zainteresowania jego osobą i niewłaściwie wykonywał swoje obowiązki jest całkowicie chybiony. Kurator starał się nawiązać kontakt ze skazanym, ale było to niemożliwe, gdyż skazany nie przebywał w miejscu, które wskazał jako swoje miejsce pobytu, nie poinformował też nikogo, włącznie z matką, gdzie faktycznie przebywa (k. 11). Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że to na skazanym ciąży obowiązek skontaktowania się z kuratorem (art. 169 § 2 k.k.w.). Skazany winien był o zamiarze niezamieszkiwania pod uprzednio wskazanym adresem powiadomić kuratora, podać nowy adres oraz uzyskać zgodę na zmianę stałego miejsca pobytu (art. 169 § 3 k.k.w.) – niczego takiego jednak nie uczynił, co wskazuje, że od dozoru faktycznie się uchylał. To zaś, że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej również nie stanowi usprawiedliwienia dla jego zachowania, gdyż nie zwalnia z realizowania obowiązków, które przyjął na siebie uzyskując warunkowe zwolnienie. Wywiązywanie się przez skazanego z obowiązku poddania się dozorowi kuratora nie byłoby zresztą dla niego nadmiernie uciążliwe. W razie uzyskania zgody na zmianę stałego miejsca pobytu zostałby objęty dozorem miejscowo właściwego kuratora. Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Skazanego zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze, uznając, że ze względu na jego sytuację finansową ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.