Postanowienie II AKzw 29/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 29/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego A. S. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2013r. (V Kow. 1469/13/el.) w przedmiocie odmowy na odbywanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013r. odmówił skazanemu A. S. wyrażenia zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie skazany, w którym podniósł, że jest jedynym żywicielem rodziny, mającym na utrzymaniu żonę i dwie córki. Z treści środka odwoławczego wynika, ze skazany domaga się zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez wyrażenie zgody na odbywanie przez niego kary w systemie dozoru elektronicznego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego jest bezzasadne. U podstaw zaskarżonej decyzji legło ustalenie Sądu I instancji, że znaczny stopień demoralizacji skazanego, wyrażający się w wielokrotnym naruszaniu porządku prawnego na przestrzeni dłuższego okresu czasu, jest przeszkodą do odbywania przez niego kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, albowiem kara wykonywana w tym systemie nie spełni oczekiwanych celów. Sąd Apelacyjny powyższe stanowisko w pełni akceptuje. Istotnie skazany A. S. był wielokrotnie karany, odbywał bezwzględne kary pozbawienia wolności, jak również był wielokrotnie poddawany różnym środkom probacyjnym (warunkowe zawieszenie wykonania kary, warunkowe przedterminowe zwolnienie). Nie doprowadziły one jednakże do zaprzestania naruszania przez niego porządku prawnego. To wszystko wskazuje na lekceważący stosunek --- STRONA 2 --- skazanego do porządku prawnego i do wydawanych wobec niego orzeczeń sądowych oraz na nieskuteczność podejmowanych dotychczas działań resocjalizacyjnych. Skoro cele kary pozbawienia wolności nie zostały osiągnięte, mimo wykonywania jej w systemie bardziej surowym i dolegliwym, to brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że cele te zostaną zrealizowane w systemie łagodniejszym. Okoliczności podnoszone w zażaleniu nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego należało utrzymać w mocy.