Postanowienie II AKzw 284/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 284/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. G. syna W. zażalenia wniesionego przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Opolu na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 8 stycznia 2014r. (sygn. akt IV Kow 4139/13/wz) w przedmiocie udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie w utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 4139/13/wz Sąd Okręgowy w Opolu udzielił D. G. warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, wyznaczając okres próby na 2 lata od daty zwolnienia z zakładu karnego, podczas trwania którego oddał warunkowo zwolnionego pod dozór kuratora w miejscu zamieszkania i nałożył na niego obowiązki w postaci: zawiadamiania kuratora sądowego o każdej zmianie miejsca zamieszkania lub pobytu, powstrzymywania się od nadużywania alkoholu, podjęcia pracy zarobkowej, powstrzymania się od kontaktów z osobami karanymi i uzależnionymi od alkoholu lub środków odurzających. Zażalenie na to postanowienie wniósł Prokurator Prokuratury Okręgowej w Opolu zarzucając obrazę prawa materialnego – art. 77 § 1 kk z uwagi na brak jedynej materialnej przesłanki do zastosowania tej instytucji, wyrażającą się w braku dodatniej prognozy kryminologiczno – społecznej skazanego odnośnie jego postawy, wynikającej ze stosunku do istniejącego porządku prawnego, bezpośrednio po opuszczeniu zakładu karnego na podstawie postanowienia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu, co prowadzi do przyjęcia, że orzeczenie z 8.01.2014r. o warunkowym przedterminowym zwolnieniu jest nieuzasadnione. Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia o udzieleniu skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie prokuratora nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Na wstępie podkreślić należy, że skarżący wadliwie sformułował zarzut zawarty w zażaleniu. Obrazy prawa materialnego nie stanowi samo nieskorzystanie przez sąd z przysługujących mu możliwości określonego rozstrzygnięcia, a więc gdy nie skorzystał on z jedynie fakultatywnie przewidzianych rozstrzygnięć (por.: wyrok SN z 26 kwietnia 1977 r., I KR 65/77, OSNPG 1977/10/90, wyrok SN z 22 stycznia 1973 r., I KR 142/72, OSNKW 1973/11/138, Tomasz Grzegorczyk, Komentarz do art. 438 Kodeksu postępowania karnego, System Informacji Prawnej LEX). Potencjalnie, okoliczności na które powołuje się skarżący w rozwinięciu zarzutu mogą dawać podstawę do formułowania błędu w ustaleniach faktycznych, co jednak w niniejszej sprawie również nie miało miejsca. Ustalenie przez Sąd Okręgowy pozytywnej prognozy kryminologiczno - społecznej w stosunku do D. G., przy uwzględnieniu warunków wskazanych w art. 77 § 1 kk, jest prawidłowe. Niewątpliwie uprzednia karalność sądowa D. G. i korzystanie w przeszłości z warunkowego zwolnienia posiadają istotne znaczenie prognostyczne. Jednakże w przypadku skazanego nie można pomijać faktu, że od czasu korzystania z tego środka probacyjnego (w 2012r.) i ostatniego naruszenia porządku prawnego dokonała się w nim istotna przemiana, co skarżący niesłusznie bagatelizuje. Wprawdzie w drugim miesiącu odbywania kary skazany został ukarany dyscyplinarnie za przekroczenie o znacznym ciężarze gatunkowym, jednakże nie bez znaczenia pozostaje fakt, że naruszenie regulaminu jednostki przez skazanego miało charakter epizodyczny. Od tamtego czasu zachowanie skazanego w warunkach izolacyjnych ustabilizowało się na poprawnym poziomie. Był on wielokrotnie i regularnie nagradzany regulaminowo. Realizuje zadania wynikające z odbywania kary w systemie programowego oddziaływania. Ukończył kurs zawodowy i zajęcia readaptacyjne dla sprawców przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Powyższe stanowi wyraz zaawansowanego procesu resocjalizacji. Zbyt daleko idącym twierdzeniem jest dyskwalifikowanie pozytywnych przejawów zachowania skazanego z powodu jego problemów z kontrolowaniem swojego zachowania sprzed lat. Powyższe okoliczności, a także szeroki zakres nałożonych na skazanego obowiązków oraz dozór kuratora, pozwala na zaakceptowanie stanowiska, że dalsza resocjalizacja skazanego może przebiegać już w warunkach kontrolowanej wolności. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.