Postanowienie II AKzw 28/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 28/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego A. K. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2013r. (sygn. akt V Kow 1739/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 1739/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił A. K. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Sytuacja konkubiny skazanego jest stabilna. Zamieszkuje ona w Domu Dziecka, posiada codzienny kontakt z synem, względem którego przyznano jej prawa rodzicielskie. Nadto zdaniem Sądu I instancji, skazany nie daje gwarancji, że przerwę w karze wykorzystałby zgodnie z deklarowanym przeznaczeniem z uwagi na fakt, że przed osadzeniem nie interesował się losem dziecka i prowadził naganny tryb życia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na stwierdzeniu, że wobec skazanego nie zachodzą powody do udzielenia przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, iż wszystkie podstawy, szczególnie względy rodzinne, przemawiają za udzieleniem zgody na przerwę z art. 153 kkw. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie A. K. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku A. K. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że konkubina A. K. potrzebuje jego natychmiastowego wsparcia i pomocy. Posiada ona obecnie wraz z dzieckiem zapewnione miejsce zamieszkania. Nie istnieją również przeszkody, by w przyszłości zamieszkała ona w lokalu zajmowanym przez siostrę skazanego, która zadeklarowała taką możliwość. Konkubina skazanego może również ubiegać się o pomoc socjalną. Nadto podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że skazany nie daje gwarancji, by przerwę w karze wykorzystał zgodnie z przeznaczeniem. Przed osadzeniem nie zapewniał konkubinie i dziecku należytego wsparcia i prowadził tryb życia opierający się na nieposzanowaniu zasad współżycia społecznego. Odnosząc się do stanowiska skarżącego wskazać trzeba, że okoliczności te nie zostały ustalone w oparciu o relację matki konkubiny skazanego posiadającą rzekomo negatywne nastawienie wobec A. K.. Kwestionowanie zgodności z prawdą i obiektywizmu powyższych faktów nie znajduje zatem uzasadnienia. A. K. nie rokuje więc wykorzystania przerwy na polepszenie położenia swoich najbliższych. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.